چهارستون در فرنگ

داربی 74

2012-02-02T00:41:00.000+01:00

پنجمین داربی سال 90 مردان جسور می‌خواهد

شک کنی، باختی

رامتین جباری

از چهارشنبه 10 فروردین تا امروز، پنج‌شنبه 13 بهمن ماه 90، حساب داربی‌های شهر تهران حتی از دست «داربی بازها» هم در رفته! همان‌هایی که روزهای یک سال را یکی یکی می‌شمارند و با قرعه‌کشی مسابقات لیگ، چشم‌هایشان فقط برق هفته‌یی را می‌گیرد که استقلال و پرسپولیس به مصاف هم می‌روند. حالا آن‌هایی که جشن فوتبال‌شان تنها دو روز در سال بود، سال نود را با هیجان و استرس «پنج» داربی خاطره می‌کنند.

گرچه سهم نیمه سرخ از «جشنواره شهرآورد» ناکامی محض بود اما همه حس انتقام تلمبار شده برای امروز، شاید کابوس سال نود را یک‌جا جبران کند. آخرین برد پرسپولیس در داربی، سالگردش همین فرداست! 14 بهمن 88 روزی بود که پس از سریال تساوی‌های اعصاب خوردکن و شک‌برانگیز! شوت کاکرویی «کریم باقری»، داربی را به نام «پرسپولیسِ دایی» سند زد تا از سیاسی بودن بیست و پنجمین مسابقه برتر باشگاهی فوتبال جهان و داربی اول آسیا، رفع اتهام شود.

داربی‌های سال نود با دیدار برگشت لیگ دهم شروع و با تکرار نتیجه رفت، یک بر صفر به نفع استقلال ثبت شد تا پرویز مظلومی بند دوم قراردادش را برای لیگ یازدهم گارانتی کند. داربی دوم 6 ماه بعد از آن، 25 شهریور برگزار شد تا این بار هم استقلال برای سومین بار پیاپی پرسپولیس را شکست دهد تا حبیب کاشانی مجبور به جدایی شود!

اگر از مساوی دو بر دو (داربی 72) تورنمنت دوستانه سه‌جانبه تهران چشم‌پوشی کنیم، داربی 73 جایی است که سردار رویانیان به شدت مقاومت کرد تا در روزهای بحرانی پرسپولیس، بار دیگر به چنگ رقیب دیرینه نیفتد، مقاومتی که ته‌مانده انگیزه بازیکنان پرسپولیس را برای یک مسابقه حیثیتی به باد داد و 18 آذر 90 روزی بود که پرسپولیس چهارمین شکست رسمی و پیاپی را برابر «استقلالِ مظلومی» تجربه کرد و حمید استیلی را برای همیشه به خانه فرستاد!

امروز و بعد از 55 روز از شکست سه بر صفر، پرسپولس بدون دایی و بدون استیلی، با زوج «رویانیان-دنیزلی» از رده هشتم به مصاف تیم صدرنشین لیگ‌برتر می‌رود که حالا بعد از جنگ تبریز یک جنجالی تمام‌عیار است. مصطفی دنیزلی با خاطره یک برد و یک تساوی از داربی‌های تهران، برای پیروزی در داربی 74 یک ماموریت ویژه دارد! از اطرافیان سردار خبر می‌رسد که رویانیان به آقامصطفی سفارش کرده «استقلال را حتماً ببر»، پاداش‌های ویژه و وعده‌هایی از جنس «سردار دست و دل‌باز» همه را برای برنده شدن هوایی می‌کند و این همان چیزی است که استقلال را می‌ترساند؛ رویارویی با یک تیم زخمی که هیچ چیز برای از دست دادن ندارد!

استقلال در مقایسه با داربی 73، مجیدی، جباری، تیموریان و امیرآبادی را ندارد! یعنی زننده دو گل از سه گل (مجتبی)، دهنده دو پاس گل (آندو و امیرآبادی) و فرهاد که خطای پنالتی روی او گرفته شد! از این بازیگران اصلی آن روز استقلال یکی در کرانه‌های جنوبی خلیج‌فارس با خاطره‌هایش سرگرم لیگ قطر است و سه تای دیگر مصدوم اند. خسرو حیدری غایب سرشناس داربی 73، امروز هم محروم است و مظلومی با تلسکوپ گالیله هم در «کهکشان راه آبی» ستاره‌های جایگرین را پیدا نمی‌کند؛ با اینحال روحیه‌اش برای داربی خوب است و در جستجوی لقب تازه‌تری می‌گوید: «بارسا از بردن ال‌کلاسیکو و استقلال از بردن پرسپولیس سیر نمی‌شوند.» حتی اگر غیبت مجتبی پلی‌تیک استقلال و سوپرایز امروز پرویز برای افندی باشد، دست او برای ستاره‌بازی خالی است.

پرسپولیس هم با مصطفی‌پاشا اگر چه حالش بهتر است اما از باختن استعفا نداد و برای از دست‌دادن شش امتیاز، شش گل از ملوان و صنعت‌نفت خورد تا به اجبار تن به معرفی یک پدیده دهد؛ «حسین هوشیار»! که اولین بار نامش همین پنج هفته پیش برابر همین استقلال و با پیراهن شهرداری‌یاسوج مطرح شد. دروازه‌بان شجاعی که شاید تنها ترسش از حنیف عمران‌زاده باشد و یک استادیوم آزادی پُر که با دو تجربه قبلی‌اش قطعاً متفاوت است! اگر دنیزلی امروز سنگر را به سنگربان گمنامش بسپارد، یعنی برای فتح داربی دست از جان شسته و با رمز «یا مرگ یا پیروزی» در جستجوی سپاه پرویز است، پرویزی که نمی‌خواهد تکیه‌گاه محکم داربی‌ها و رکورد بی‌نظیرش را با یک شکست از دست بدهد. او می‌داند حافظه بلندمدت هواداران به شدت ضعیف است و یک شکست همه شیرینی چهار برد داربی را زهر می‌کند.

امروز ترس برادر مرگ نیست، خودش است. ترس از بازیکن‌های محروم یا مصدوم، با ترس از یک فصل پر از ناکامی و شکست، تا اجبار برای استفاده ازچهره‌های تازه! فرقی نمی‌کند. ترس از هر جنسی که باشد یک خاصیت ویژه دارد، جسارت را می‌کشد، جاه‌طلبی را می‌گیرد و دست‌ها را برای تسلیم به آسانی بالا می‌برد؛ و «شک» که به استقبال «ترس» می‌رود، زانوها را خم می‌کند و زانوهای خم شده راحت‌تر می‌شکند! پس شک کنی باختی، که در داربی شهر تهران هیچ چیز نهایی نیست حتی زمانی که نهایی به نظر می‌رسد.

روزنامه اعتماد

پنج‌شنبه 13 بهمن 90

گلوله‌های برفی

2012-01-31T17:06:00.000+01:00

مصائب مردی که کاریزما ندارد

رامتین جباری

شاید گناه «پرویز مظلومی» ناسازگاری با فاکتورهای تعریف شده برای رسانه‌ در جذب مخاطب است. در این کلیشه سنتی، میمیک چهره، تن صدا، گفت‌و گوها و در مجموع پکیج «پرویز مظلومی» کاریزماتیک نیست و گیرایی ندارد. عصبانیت و اعتراض او کسی را میخکوب نمی‌کند و با عکس‌العمل‌هایش برای زمان‌های شادی، قند در دل کسی آب نمی‌شود؛ پس «پرویز مظلومی» حمایت رسانه‌های جمعی را ندارد چرا که «بفروش» نیست.

فصل گذشته استقلال در روزهای حساس نقل و انتقالات گرفتار تغییر و تحولات مدیریتی شد. رفتن مهندس واعظ آشتیانی و آمدن «حاج دکترعلی فتح‌اله‌زاده خویی» همراه شد با کوچ دسته جمعی ستاره‌های استقلال به سپاهان، استیل‌آذین و یکی دو تیم دیگر تا برنامه‌های ذهنی قلعه‌نویی برای تیم اول اصفهان و مصطفی آجرلو برای تیم حسین هدایتی اجرایی شوند.

مظلومی با تیمی که بازار خرید را از دست داده بود و دیر بسته شد، با اختلاف یک امتیار در حالی نایب قهرمان «لیگ دهم» شد که چهار امتیاز از تیم قهرمان گرفته بود و مهمتر برای هواداران تیفوسی استقلال، هر دو بازی رفت و برگشت مقابل پرسپولیس را برد تا انتقام سختی از گل دقیقه 86 کریم باقری در داربی 68 گرفته شود؛ اما مظلومی اگرچه ملقب به «پرویز رفت و برگشت» شد، محبوب نشد!

با پایان لیگ دهم، رسانه‌ها با تیترهایی از فتح‌اله‌زاده افکار عمومی را برای اکران «جدایی پرویز از استقلال» آماده می‌کردند که بی‌توجه به قرارداد دو ساله سرمربی تیمش می‌گفت؛ «قلعه‌نویی گزینه اول من است.»، «من هم با این مهره‌ها استقلال را قهرمان می‌کنم»، «مربی خوب با این نفرات دو جام می‌گیرد، مظلومی یک جام» و عبارت‌های مشابه دیگر‌!

«لیگ یازدهم» ولی با پرویز مظلومی آغاز شد. آغازی که رازش در همان برد دو گانه داربی بود و این جدایی را غیر ممکن کرد! استقلال با جذب ستاره‌های درخشان «کهکشانی» شد. لیگ را خوب شروع کرد و با فتح سریالی داربی در 25 شهریور، مظلومی «پرویز دوبله سوبله» شد، ولی کماکان محبوبیتی از جنس چهره‌های روی جلد پیدا نکرد. بردها به پای ستاره‌ها نوشته شد (و البته هنوز می‌شود) و مظلومی که بهترین انتخاب برای وقت‌های ناکامی است.

برای مواخذه مظلومی و کادرفنی استقلال، پس از دو باخت اخیر، آنقدر عجله شد که فتح‌اله‌زاده فرصت نکرد برای شرکت در جلسه اضطراری کفش بپوشد و با دمپایی «مظلومی» را به «حاشیه» برد و فراموش شد او و همکارانش با برد سه بر صفر پرسپولیس در مرحله یک‌چهارم، با ثبت رکورد چهارمین پیروزی پیاپی داربی، در یک قدمی کسب جام‌حذفی اند! تا جایی که مظلومی در مصاحبه‌یی رسماً از عنوان «پرویز سوبله چوبله» استعفاء می‌دهد.

مجیدی از راهی پر ابهام از استقلال جدا می‌شود، خسرو حیدری و میداوودی هنوز به آمادگی کامل نرسیده‌اند، آندو تیموریان تا فروردین 91 به دوره نقاهت می‌رود، امیرآبادی مصدوم است و دیگر بازیکن‌های مصدوم یا محروم!، اما لقب «کهکشانی» میلی‌متری از تیم مظلومی دور نمی‌شود تا او برای روزی که حتی لیست 18 نفره‌اش کامل نیست از فشار سنگین ستاره‌ها خارج نشود!

اگر فوتبال را برای «فوتبال» و استقلال را برای «استقلال» بخواهیم، راه لذت بردن را برای هواداران بی‌شمار این تیم به سمت منافع شخصی کج نمی‌کنیم. آن‌هایی که «استقلال»، «پرسپولیس» و یا هر تیم مردمی دیگر را فقط با خودشان موفق و قهرمان می‌خواهند سر بزنگاه‌های سرنوشت‌ساز مشغول کار می‌شوند! پس برای حمایت‌های منطقی و پایدار، «هواداران حقیقی» بی‌تفاوت و «رسانه‌های متعهد» خسیس نباشند.

«استقلالِ مظلومی» یک مجموعه کامل قطعاً نیست. نقص‌های مشخصی دارد اما چاره‌اش در تضعیف جایگاه رسانه‌یی مظلومی نیست. تیم او تیمی «دوست‌داشتنی» است که دلایل موجهی را برای «حمایت» به رخ می‌کشد تا بهتر شود. در دایره فنی مربیان ما، پرویز مظلومی و کارنامه‌اش در گروه مربیان «بیشتر موفق» است، پروژکتورها اما چهره او را روی صحنه نمایش فوتبال ایران روشن نمی‌کنند!

روزنامه اعتماد

سه‌شنبه 11 بهمن 90

دوباره اعتماد

2012-01-28T14:52:00.000+01:00

تراکتور و سرمربی‌اش؛ سایه به سایه استقلال

صدای پای امیر بیخ گوش مظلومی

رامتین جباری

با دو باخت پیاپی به «مس کرمان» در تهران و «فجرسپاسی» در شیراز، پرویز مظلومی به بحران «سلام» کرد و با جلسه اضطراری آقای مدیر و بعضی از اعضای هیات‌مدیره، مراسم رسمی استقبال از «بحران» هم برگزار شد! و این تنها شیوه مدیریتی «علی فتح‌اله‌زاده خویی» برای بزنگاه‌های بحرانی است. وقت‌هایی که استقلال می‌بازد و کادرفنی در وضعیتی «بی دفاع»، سیبل حمله‌های انتقادی می‌شود!

فتح‌اله‌زاده در مواقع اینچنینی پشت هیات‌مدیره سنگر می‌گیرد و مرزی روشن بین میزش! با «سرمربیِ در آستانه سراشیبی» می‌کشد. نمونه‌های تاریخی این شیوه‌ی «مدیریت بحران» فتح‌اله‌زاده از نمونه‌های ماندگار خالی کردن پشت سرمربی یک تیم در ایران است. از «ناصرحجازی» تا «فیروز کریمی» و از «پورحیدری» تا «رولند کخ»، قربانی همین مسیر حاجی برای گذار از بحران شدند.

فتح‌اله‌زاده با سرمربی تیمش کاری می‌کند که مثلاً دیدار «استقلال – فولاد خوزستان» چهارشنبه عصر، برای پرویز مظلومی {که تیمش صدرنشین لیگ‌برتر، فینالیست جام‌حذفی، نایب قهرمان لیگ‌دهم و برنده چهار داربی پیاپی بدون حتی یک گل خورده است!} قمار مرگ و زندگی شود!

یک مساوی برابر تیم قابل احترام مجید جلالی کافی بود تا «تاج» سرمربیگری از سر «پرویز» برداشته شود، بدون تعجب حتی یک نفر و این از دیگر هنرهای این روش مدیریت است که آقای مدیرِ آشنا با ذائقه کلاسیک رسانه‌های ورزشی، به آسانی آن را هدایت می‌کند.

برداشتن تاج نه به معنای برکناری مظلومی که به این تعبیر که به چنان سرنوشتی دچار می‌شد که وقت رفتن، طوری از استقلال برود که هرگز آلترناتیو این نیمکت برای آینده! هم نباشد.

برای خواندن دست برخی دیگر نیاز به وام گرفتن از «زنده‌یاد غلامحسین نقشینه» نیست که به کاراکتر اصلی رمان «دایی جان ناپلئون» روحی ابدی بخشید، بدون «تئوری توطئه» هم می‌توان «معادله»‌ی جوی را که علیه «پرویز مظلومی»، به ویژه پس از دو باخت پیاپی، راهبری شد، در کنار {به عنوان نمونه} مصاحبه سیاوش اکبرپور برای همین روزها که می‌گوید: «با تراکتور قهرمان می‌شویم و با امیرخان برمی‌گردیم استقلال.» حل کرد!

حالا مرور اتفاق‌های روی سکوها خالی از لطف نیست. جایگاه 9 استادیوم آزادی، روزهای بازی استقلال، صدای بلند اپوزیسیون همیشگی نیمکت استقلال برای گروه خاصی است که استقلال را بدون خود موفق نمی‌خواهد!

از روی سکوها خبر می‌رسد که تشویق بازیکن‌های نیمکت‌نشین یا تعویضی از همین جنس دستورهای کار است. (نمونه اخیرش تشویق بازیکن‌های تعویض شده استقلال با شاهین پس از گل دوم بوشهری‌ها) برای همین پرویز مظلومی می‌گوید: «حتی روزهایی هم که می‌بریم وقتی از آن گوشه استادیوم رد می‌شوم به من تکه می‌اندازند!» و علامت سوال بزرگی درباره نزدیکان به این اپوزیسیون که از مدیران، معاونان و مشاوران امروز فتح‌اله‌زاده و باشگاه استقلال اند و یا هدایت سکوهای موثر استادیوم را به عهده دارند. رئیس کانون هواداران استقلال، بازی «پرسپولیس-تراکتور» را از جایگاه ویژه! به تماشا می‌نشیند و کسی نمی‌پرسد وظیفه سازمانی کانون هواداران استقلال برای روز بازی پرسپولیس برابر تراکتور چیست!؟ آیا تشویق تیم‌های رو در روی پرسپولیس هم به عهده کانون هواداران استقلال است؟ و این یکی از صدها سوالی است که اخیراً -از بی اهمیت‌ترین موضوع‌ها تا بحث برانگیزترین خبرها {جدایی فرهاد مجیدی}- به ذهن بدبین به فوتبال ایران و حواشی ویرانگرش خطور می‌کند.

مثلاً شخصی با اسم مخفف «الف گ» که در دوره‌های قبلی هدایت استقلال مسافر اردوهای خارج از کشور این تیم نیز بود، این روزها جو را علیه «پرویز مظلومی» و همکارانش به شدت هدایت می‌کند. «الف گ»، «میم ت»، «ر ه» و یکی دو نفر از دیگر چهره‌های سرشناس سکوها، سر بزنگاه‌های مقتضی! از پرویز «سوبله چوبله»، «مربی ترسو، نمی‌خواهیم نمی‌خواهیم» می‌سازند تا برای هر دقیقه از بازی با فولاد، نفس را در سینه‌ی «مظلومی» به شماره بیاندازد.

حروف مخفف که حالا استعاره از بطن ناهنجاری‌های بزرگ در فوتبال کوچک ایران است، راه را برای حروف غیر مخفف باز می‌کنند. پس بی راه نیست وقتی مجید جلالی در جواب به ناکامی در فوتبال آسیا می‌گوید: «راه‌های تضمین شده موفقیت در فوتبال ایران، خارج از مرزهای ایران کارایی ندارد.»

روزنامه اعتماد

شنبه 8 بهمن 90

گفت‌و گو

2012-01-13T14:30:00.000+01:00

توهین مجدد امیرقلعه‌نویی؛ دلیل دیگری بر نزول سطح فرهنگی ورزش ایران

رادیو فرانسه - بخش فارسی

یک‌شنبه 25 دسامبر 2011

چهارم دی‌ماه 90

نگاه

2011-12-23T14:05:00.003+01:00

چند خط با امضای امیر

سرویس ورزشی فردا- «امیر قلعه‌نویی» این روزها زیاد مصاحبه می‌کند. از روزنامه‌های ورزشی تا سایت‌های خبری، از آیتم‌های گزارشی تلویزیون تا خط رادیو ورزش، همه جا صدا و چهره مردی است که اهل رسانه بهتر می‎دانند خیلی با مدیوم سین جیم سازگاری ندارد. اما اخیراً درباره هر موضوعی اظهارنظر می‌کند و حرف زیاد می‌زند.

ادامه..

نگاه

2011-12-21T12:09:00.001+01:00

سکوهای استادیوم خالی، استودیوی پخش خالی‌تر!

سرویس ورزشی فردا- قبل از پخش زنده هر مسابقه فوتبال ایرانی، مجری داخل استودیو به محض دیدن اولین نما از استادیوم می گوید: «سکوهای خالی خیلی توی ذوق می‌زنه!» سپس تصویر استادیوم از اسکرین پشت سر مجری به تصویری کامل روی گیرنده بیننده تلویزیونی تبدیل می‌شود، قطع ناگهانی و پخش یک آگهی بازرگانی

ادامه..

سکوت

2011-12-19T13:13:00.005+01:00

سکوت دادکان برای چیست؟

سرویس ورزشی فردا- «محمد دادکان» مدتی است روی خط هیچ برنامه ورزشی تلویزیون نمی‌آید. مصاحبه تازه‌یی نکرده و خبری از او نیست. از فردای روزی که سازمان ورزش وزارت شد، دادکان هم به سایه رفت.
ادامه..

گفت‌و گو

2011-12-13T19:34:00.000+01:00

استیلی قربانی دیگر کاشانی

رادیو فرانسه - بخش فارسی

یک‌شنبه 11 اکتبر 2011

20 آذر 1390

داربی 73

2011-12-08T16:48:00.005+01:00

استیلی یا مظلومی؛ کدام قربانی می‌شود؟

نبردِ چهارم در سالِ یک‌هزار و سیصد و داربی

رامتین جباری

بردهای متوالی پرویز مظلومی در داربی‌ها، با یک مساوی دو بر دو در آخرین رویارویی دو تیم متوقف شد، اگر استقلال-پرسپولیسِ جام ولایت را جدی بگیریم! و 18 آذر 90 را، مقابل سطر 73 فهرست داربی‌های تهران بنویسیم.

از سال 90 خورشیدی، آیندگان اهل فوتبال با داربی‌های پر تعدادش یاد می‌کنند که بی‌شک رازش در عدد این سال است؛ «90»، نماد اصلی یک مسابقه «فوتبال»! سال 90 جدای از داربی‌های پر تعدادش، شناسه دیگری هم خواهد داشت؛ «بدترین فصل حیات پرسپولیس»، فصلی که این تیم تا رده شانزدهم جدول رده‌بندی پایین رفت و با پایان هفته پانزدهم لیگ‌‌برتر، وقتی برای یک‌چهارم نهایی جام‌حذفی به مصاف رقیب سنتی‌اش می‌رود که استقلال با 13 امتیاز بیشتر در صدر جدول به تیم هشتم فخر فروشی می‌کند.

خاطره‌ها می‌گویند جام‌حذفی داستان دیگری است، هنوز فوتبال جزیرهFA Cup 2007-8 را فراموش نکرده، زمانی که پورتس‌موث در همین مرحله یک‌چهارم، من‌یونایتدی را در جهنم اولدترافورد حذف کرد که با شکست چهار بر صفر، آرسنال بدقلق را کنار زده بود تا مربع شگفتی‌های انگلیس با حذف چهار راس لیورپول، آرسنال، چلسی و منچستر، پیش از نیمه‌نهایی تکمیل شود و اثبات چندباره یک جمله به شدت کلیشه‌یی که «جام‌حذفی جام شگفتی‌ها است» و نتیجه‌های غیرقابل انتظار، که از خصیصه‌های ژنتیکی تورنمنت‌های بویژه «تک‌حذفی» شده است.

برای پرسپولیس و هوادارانش اما، هیچ چیز بدتر از این نیست که احتمال غلبه بر استقلال را، به حساب شگفتی‌های «جام‌حذفی» بگذارند و به چشم پورتس‌موثی دیده شوند که به مقابله با آبی‌پوشانی می‌رود که با نقاب من‌یو، شکست‌ناپذیر جلوه می‌کند؛ هرچند که با اعلام تاریخ «داربی حذفی»، رویانیان روی خط نود، بی‌خبر از اثر مخربی که بر روحیه مبارزه‌طلبی تمیش می‌گذارد، می‌گوید: «ما بازی نمی‌کنیم، به ما جفا شده است» و آب پاکی را روی ته مانده‌ی امید، برای «احیای پرسپولیس» می‌ریزد! استیلی که از جنس فوتبال است ولی، خوب می‌داند استفاده از تبصره «شگفتی‌سازی» در جام‌حذفی چه میان‌بر معجزه‌آسایی است! راهِ در رویی که «علی‌دایی» را –با چاشنی سوءمدیریت کاشانی- تا روزی که پرسپولیس، «پرسپولیس» شود، به قالب یک اپوزیسیون قدرتمند درآورد! که حالا با کاهش سهمیه آسیایی ایران، این «جام» استراتژیک هم شده و اگر برای عنوان «قهرمان» در فوتبال ایران، گریز از کوچه‌های پشتی است اما برای رسیدن به لیگ قهرمانان آسیا، مسیر کوتاه، مستقیم و مطمئنی است.

جشنِ دلواپسی برای داربی بازها

پسران آبی و قرمز برای چهارمین بار و به اندازه دو فصل کامل، در کمتر از 10 ماه به مصاف هم می‌روند تا از 10 فروردین گذشته تا جمعه پیش رو، «داربی بازها» روی ابرها سیر کنند، گرچه همه سهم کری‌های بعد از بازی به رنگ آبی بوده و دوآتشه‌های پرسپولیسی تنها شریک استرس و هیجان و مالک بی‌چون و چرای تلخی شکستش بوده‌اند یا حسرت کمی برد در آخرین بازی غیر رسمی!

برای همین چشمان حمید و تیمش روز جمعه در انتظار بخت خوشی است که در جام‌های ‌حذفی به قرمزها لبخند می‌زند؛ دو قهرمانی در دو فصل گذشته و دو مصاف حذفی این تیم با استقلال در سال‌های نسبتاً دور، نقطه‌های عطف این خوشبختی است که به اسم پرسپولیس ثبت شده است. آن سوی میدان اما مظلومی که پس از «رفت و برگشت»، لقب «دوبله سوبله» را به خوبی برای خودش جا انداخت، در مقطعی چشم انتظار برد چهارم است که بهتر از هرکس دیگری می‌داند تا چه حد «استقلال» مستعد «بحران» است، انبار دینامیتی که یک جرقه دیگر! برای نابودیش بس است.

تقویم تاریخِ جام‌حذفی، تنها دو «داربی» را به یاد می‌آورد؛ 19 اسفند 67 و 20 تیر 78، به ترتیب دوئل‌هایی بودند برای مرحله یک‌چهارم نهایی و تصاحب جام در فینال؛ که هر دو به کام پرسپولیس شد و اکنون پس از 149 ماه از تیرماه 78، این کامیابی تاریخی از معدود وزنه‌های روحی برای اردوگاه سرخ است.

آیا بالاخره سکه شانس برای حمید خوش می‌نشیند؟ یا مظلومی طلسم استقلال را برای داربی‌های حذفی هم باطل می‌کند تا لقب تازه‌تری بگیرد؟ داربی73 از بی‌رحمی‌هایش، جدای حذف یکی از دو تیم، گرفتن یک «قربانی» است؛ «شکست» در این جمعه پائیزی از بین حمید یا مظلومی، یک قربانی می‌گیرد؛ نفر اول بلافاصله، دومی شاید در آینده‌یی نه چندان دور! و «برد» که تک بلیط سرزمین «سعادت» را به اسم «مرد برنده» رزرو می‌کند. این سرنوشت محتوم این داربی است؛ جایی که هیچ چیز نهایی نیست حتی زمانی که نهایی به نظر می‌رسد.

سایت فوتبال‌میدیا
پنج‌شنبه 17 آذر 90

بزرگ عقلِ کوچک

2011-12-02T13:29:00.003+01:00

هشت عاصی؛ بزرگ عقلِ کوچک

رامتین جباری

«مسی هم می‌داند که بدون هم تیمی‌هایش هرگز نمی‌تواند موفق شود»، پپ گواردیولا شبی که لیو مسی مقابل ویکتوریا یلژن هت‌تریک کرده بود، از او تمجید کرد و به خاطر گل‌هایش و بازی بی‌نظیرش تبریک گفت، ولی به او و مقابل دوربین‌های تلویزیونی تاکید کرد؛ «خود مسی هم می‌داند بدون هم تیمی‌هایش، هیچ یک از این اتفاق‌ها ممکن نبود.» تیکی تاکای بارسلون هم، با همه نوآوری در جهان فوتبال، وامدار خلاقیت‌های فردی مسی، ژاوی، اینه‌یستا یا دیگر بازیکن‌هایی است که این شانس را داشته‌اند تا استعدادشان هدر نرود! شاید اگر «بارسلون»، استعداد کودک نحیف آرژانتینی را [که از سوءتغذیه و یک بیماری هورمونی مانع رشد رنج می‌برد] کشف نمی‌کرد، لیونل مسی که حالا و در سال‌های جوانی اسطوره عصر حاضر فوتبال است، در شهر «روزاریو» آرژانتین، با فقر و سوءتغذیه کلنجار می‌رفت! اما «بارسلون» بدون «مسی» هم، همین بارسلون قطعاً می‌بود. برای همین، ابرستاره آرژانتین خودش را مدیون پیراهن آبی اناری بارسا، مربی و هواداران نیوکمپ می‌داند.

«مجتبی جباری» که یک تنه هت‌تریک می‌کند و از آخرین لحظه‌های دقیقه 5+90 سه امتیاز می‌گیرد، پاس‌های تو در می‌دهد و یا با یک پاس مورب، جریان بازی را 180 درجه تغییر می‌دهد، وقتی چشم در چشم دوربین شبکه خبر می‌گوید؛ «بله! تهدید می کنم» یعنی «من ظرفیت موفقیت را ندارم.»

او که بهترین سال‌های فوتبالش را به پای سریال مصدومیت‌ها هدر داد، حالا می‌خواهد همه حقی را که سزاوارش بود، «یک شبه» بگیرد! مجتبی همه این سال‌ها با شروع فصل تازه، قرارداد حرفه‌ای می‌بست و در ادامه، وقتش را به فیزیوتراپی، استخر و نهایتاً جلسه‌های خصوصی بدنسازی می‌گذراند و در این بین دو سه مسابقه‌ای هم به میدان می‌آمد که با مصدومیت تازه‌تری به مرخصی برمی گشت!

ذهن سیال مجتبی همیشه جایی بیرون از فوتبال ایران و در رویای بهترین لیگ‌های اروپا در پرواز است و زانویی خراب که او را به کلینیک فیزیوتراپی دکتر نوروزی زنجیر می‌کند!

فاصله مصدومیت‌های متوالی، زمان‌های کوتاهی بود که برای چندتایی بازی پا به توپ می‌شد و با استقلال به میدان می‌آمد که نه خودش، نه کادرفنی و نه هواداران هیچ کدام راضی نمی‌شدند؛ هرچند با همین حضور نصف و نیمه، با پای نامعتعادل و زیر پرس مدافع حریف، آنقدر توانا بود که با پاس گل طلایی، فرهاد مجیدی تگ گل داربی 69 را دقیقه 1+90 بزند که تک تک طرفداران استقلال با صدای بلند بگویند؛ «هرچقدر پول می‌گیری و بازی نمی‌کنی نوش جانت». مجتبی از به ندرت بازیکن‌های ایرانی است که با «مغز» فوتبال بازی می‌کند. او که شبیه‌ترین فوتبالیست به فوتبال روز است برای هر حرکتش برنامه دارد و بلد است چگونه از فکرش برای بازی با توپ کار بکشد، بازیکنی که قبل از دریافت توپ، برای بعد از آن، برنامه‌ریزی دقیقی دارد!

ولی همین «مجتبی جباری» که در زمین فوتبال «زیدانِ خوشفکر» است، بیرون زمین بعضاً بدون فکر حرف می‌زند؛ «بدون فکر» یعنی حتی اگر حرف درستی می‌زنی، قدرت تشخیصی برای تعیین درست «زمان» و «مکان» حرف‌هایت نداری! به حاشیه کشاندن استقلال در روزی که به مصاف تیمی از لیگ دسته دوم کشور رفته بود و در شرایطی که بازی‌های لیگ با پایان نیم‌فصل به اوج حساسیت خواهد رسید، بهای سنگینی بود که استقلال، کادرفنی و هوادارانش به پای حرف‌های بی‌وقت ستاره تیم‌شان پرداختند که پس از سال‌ها به تازگی فرصتی برای ادای دینش به استقلال پیدا کرده بود! کلیت حرف‌های مجتبی درباره کلیت فوتبال ایران که استقلال هم جزئی از آن است، جای مکث دارد و اگر به زبان بهتری گفته می‌شد شاید دریچه جدیدی را به روی فوتبال ایران و اهالی آن باز می‌کرد تا پایانی برای دوره «بی‌تفاوتی‌«ها شود ولی «بی فکری» ستاره شماره هشت، همه آن احترامی را که طی همه این سال‌ها به دست آورده بود تا از سایرین متفاوت شود، خدشه دار کرد.

«هشت متفکر» کسانی را به رگبار کلامی بست که اگر دانش فنی‌شان در اندازه‌های توقع مجتبی نیست ولی آنقدر «متشخص» است که آداب رفتاری را حتی در بدترین شرایط تیمی حفظ کنند، آدابی که شخص «مجتبی» به خوبی سابقه و تجربه قبلی‌اش را به یاد می‌آورد! مجتبی با آگاهی کامل به این چارچوب اخلاقی، اخلاق حرفه‌ای را زیر پا گذاشت.

بدون شک به پرویز مظلومی و باشگاه استقلال انتقادهای فراوانی وارد است که آخرین و از بزرگترین‌هایش همین «مصلحت اندیشی» و آسان گرفتن به جباری بود ولی این هرگز وظیفه یک «بازیکن» نیست که در زمان تعهد حرفه‌ای اش، بی‌توجه به رعایت سلسله مراتب، انتقادهای تندی را در رابطه با «کادرفنی» رسانه‌ای کند. مصاحبه جنجالی و در ادامه عذرخواهی رسمی مجتبی، نه چیزی به «استقلال» اضافه کرد نه کم، استقلال همیشه استقلال است؛ از مجتبی جباری ولی، چیزی کم شد.

سایت گل

جمعه 11 آذر 90

توقیف شد

2011-11-19T20:58:00.000+01:00

شنبه 28 آبان 90

کت‌شلوار

2011-11-18T22:58:00.000+01:00

نگاهی به لباس ورزشی کی‌روش و کُتی که نمی‌پوشد

کت تن کیه؟

رامتین جباری

آنهایی که تمرین‌های استقلال را از نزدیک دنبال می‌کنند، به یاد می‌آورند بیشتر زمان تمرین را «صمد مرفاوی» هدایت می‌کرد، با بازیکن‌ها سر و کله می‌زد و برنامه‌های تاکتیکی را با آنها مرور می‌کرد. «امیر قلعه‌نویی» از فردای 25 مهر 82، با برد دو بر یک داربی، به اصطلاح فوتبالی‌ها کمتر لخت می‌شد. امیر معمولاً با لباس شخصی ایستاده نظاره‌گر بود و یا گاهی به سبک پروین روی توپ فوتبال یا کلمن آبی می‌نشست. از لیگ ششم با تغییر و تحولاتی هدایت شده! مرفاوی جانشین امیر شد و هفته اول وقتی بود که او در نقش سرمربی تیم استقلال، برای نشستن روی نیمکت از پله‌های ورزشگاه بالا آمد. خیلی‌ها آن روز برای اولین بار صمد را با کت شلوار می‌دیدند و ژستی که می‌خواست پیام «سرمربی شدن» را به همه اعلام کند! برداشت صمد از جایگاه «سرمربی»، یکی همین پوشیدن کت شلوار بود.

کت اجاره‌یی

پرسپولیس که قهرمان لیگ هفتم بود، برای فصل 88-87، به رسم قهرمان‌های لیگ ایران، به بحران خورد. دخالت‌های مستقیم علی‌آبادی در باشگاه، مدیریت ترحم‌انگیز مهندس مصطفوی که بعد از هر ملاقاتی با علی‌آبادی یا حتی هم‌کلامی با محمد آخوندی (سخنگوی نوجوان آن وقت‌های سازمان تربیت‌بدنی که عضو هیات‌مدیره آن روزهای پرسپولیس هم شد) می‌گفت: «به اندازه همه سال‌های عمرم درس گرفتم.»، تا کشمکش‌های حسین هدایتی با باشگاه و در آخر، فرار شبانه قطبی از تهران به دبی؛ روزهای پایانی آبان 87 را برای پرسپولیس پرحادثه کرد. صبح روز بیست و نهم، هیات‌مدیره باشگاه هدایت تیم را به دستیار اول سرمربی مستعفی سپرد تا با عنوان «موقت»، سرمربی پرسپولیس بحرانی باشد. دراوج فشاری که روی تیم بود،«افشین پیروانی»بلافاصله کت شلوارِسرمربی را ازاولین مسابقه پرو کرد. کت شلوار صرفاً استعاره‌یی است برای درک سطحی از جایگاه سرمربی نزد برخی مربیانِ به ویژه جوانِ ایران، که بعضاٌ راه خداحافظی از زمین فوتبال تا سلام بر نیمکت مربی‌گری را یک‌شبه طی می‌کنند و تغییر ظاهری و ملموسش همین تعویض لباس ورزشی با کت شلوار است که گاهی البته با بی‌سلیقگی هم همراه می‌شود! نمونه ماندگارش بازی استقلال-استقلال‌اهواز در تهران بود؛ «ناصرحجازی» مرد اول آبی‌های اهواز و قلعه‌نویی سرمربی آبی‌های پایتخت؛ هوای نسبتاً سرد و امیر که برای میزبانی حجازی، به خودش رسیده بود و با پوشیدن بارانی بلندی! برای عکس یادگاری کنار مردی ایستاد که استاد انتخاب و پوشیدن لباس بود و جذابیت بی‌نظیرش مرد و زن را مات می‌کرد. هنوز هم آن عکس دونفره، بدسلیقگی آنروز امیر را فریاد می‌زند! و عدم تناسب بین انتخاب لباس با اندازه‌های صاحب لباس.

کت جادویی

دو ماه و اندی پیش، 14 شهریور، پس از برد سه بر صفر تیم‌ملی برابر اندونزی، در اعتماد نوشتیم؛ «تصویر کی‌روش وقتی با لباس ورزشی تیمش را کنار زمین هدایت می‌کند، برای فوتبالی که آسیب دیده از ژست‌های پروفسور، ژنرال، شهریار و امپراطور است، عکس خوبی است.» امروز هم بعضی از روزنامه‌های ورزشی و بسیاری از اهالی فوتبال به راز لباس ورزشی کارلوس پی برده‌اند که ورژن داخلی‌اش همین مجید جلالی، معلم-مربی حرفه‌یی فوتبال ایران است. لباس ورزشی لباس کار یک سرمربی است. لباس کار برای وقت کار است و شرایط امروز فوتبال ما نیازمند کار شبانه‌روزی است، برای همین کی‌روش با گرمکن به استودیوی نود می‌آید! کت شلوار هم می‌ماند برای روز و شب‌های جشن، جشن فوتبال، جشن برای وقت‌هایی که دست‌آوردی، سزاوارِ پوشیدن لباس رسمی است؛ که اکنون وقت کار است. «تن آدمی شریف است به جان آدمیت» و بی‌تردید نه «لباس ورزشی»، نه «کت شلوار»، نشانِ مرغوبیت «سرمربی» نیست. مقایسه گرمکن کی‌روش با بعضی کت شلوارپوش‌های فوتبال، نگاهی کمیک بود به فاصله تفکر «حرفه‌یی و متمرکز» با ساده‌اندیشی و آسان گرفتن قواره‌های یک سرمربی! شکی نیست که انتخاب پوشش از ابتدایی‌ترین حقوق فردی همه انسان‌ها در سراسر دنیاست و قابل احترام. برای حمایت از کی‌روش نیز باید دقیق و نگران افتادن از روی بام باشیم ولی آنچه موجب ستایش از او می‌شود نه غلبه بر تیم‌هایی چون مالدیو، اندونزی، فلسطین و حتی بحرین است که بیشتر برای تعهدش به کار و احترامی است که احساس می‌شود برای حرفه‌اش قائل است. از یکی مثل او می‌شود آموخت و ریزرفتارهایش را از نزدیک مطالعه کرد؛ با اندیشه حرفه‌یی می‌توان به تفاوت رسید و در بازه زمان «متفاوت» شد.

روزنامه اعتماد

شنبه 28 آبان 90

آداب احترام

2011-11-17T11:41:00.000+01:00

تمرین آداب احترام با کی‌روش

درس‌هایی که اگر بیاموزیم!

رامتین جباری

وقتی می‌گوید: «اگر در مسائلی مثل رزرو هتل، بلیط هواپیما اشتباه شود ممکن است اتفاقات بدی بیفتد. باید تجهیزات درستی داشته باشیم. کوچک‌ترین جزئیات می‌تواند تفاوت‌های بزرگی را ایجاد کند.» برای «مدیران» ما درس دارد. وقتی می‌گوید: «اگر مربیان باشگاه‌ها کاری با من دارند، موبایل من همیشه باز است، حرف‌شان را به رسانه‌های عمومی نگویند.» برای «مربیان» ما درس دارد. وقتی می‌گوید: «اگر فکر کنیم کار صعودمان به جام‌جهانی تمام شده، مطمئن باشید صعود نمی‌کنیم.» برای «بازیکنان» ما درس دارد و وقتی پیش از ترک تهران و سفر یک هفته‌یی به منامه و جاکارتا، بدون برنامه‌ریزی قبلی، با خبرنگاران مصاحبه نمی‌کند، به ما «اصحاب رسانه» درس می‌دهد.

مصاحبه‌های پیش و پس از مسابقه‌اش «لذت بخش» است. برای ما تازگی دارد. به‌اندازه، حرفه‌یی و متفاوت حرف می‌زند که کلاس درسی است برای برخی مربیان ایرانی تا فلسفه این گونه گفت‌و گوها را یاد بگیرند. کارلوس کی‌روش، پس از تساوی با بحرین در منامه می‌گوید: «برای زدن گل تساوی با سختی‌های زیادی مواجه بودیم و بازیکنان فرصت‌های خوب زیادی را از دست دادند. تساوی عادلانه بود.» او نه حریف را کوچک می‌کند، نه برای بزرگ جلوه دادن مساوی خارج از خانه در دقیقه 3+90، حرف‌های پر سر و صدا می‌زند و تنها دلیل «غیرفوتبالی»‌اش به زعم ما برای از دست دادن دو امتیاز، یک نکته است؛ «بازیکنانم تحت تاثیر برد پر گل بازی رفت، برای تیم بحرین احترام قائل نشدند.»!

رمزگشایی واژگان «احترام» برای درک کلام کی‌روش، به فاصله پنج روز و پس از بازی برابر اندونزی است؛ «سه گل نیمه اول نتیجه احترام به حریف و گلی که خوردیم نتیجه دست کم گرفتن حریف بود.» بنابراین وقتی کارلوس از «احترام» می‌گوید یعنی «متعهد ماندن به تفکر حرفه‌یی»، «احترام به فلسفه فوتبال» و اینکه صرف‌نظر از توان حریف مقابل، «متمرکز» ماندن!

کی‌روش می‌گوید: «از مسابقه با اندونزی یک درس خوب گرفتیم، درسی که برای مرحله بعدی ما خوب است؛ باید همیشه رو به جلو حرکت کنیم و تمرکزمان را از دست ندهیم.» کارلوس ادامه می‌دهد: «باید به حریف، هر تیمی که هست، احترام بگذاریم. تا زمانی که به اندونزی احترام گذاشتیم و تمرکزمان را از دست ندادیم، 3 گل زدیم.»

حالا روشن می‌شود که «احترام»، اتفاقاً دلیلی کاملاً «فوتبالی» برای از دست دادن دو امتیاز منامه یا خوردن یک گل در جاکارتا است و مبارزه با عادت غلطی است که تیم‌های ایرانی پس از گل برتری «بی‌انگیزه» می‌شوند و مربیانی که می‌ترسند!

احترام به حریف با تفسیری که کی‌روش ارائه می‌دهد، حلقه اتصال اما مفقوده ی زنجیره ی موفقیت‌هایی است که همیشه سر بزنگاه! پاره شده است؛ پس از بازی با اندونزی، بخش فارسی سایت گل به موقع می‌نویسد؛ «حتی تیم برانکو هم در مرحله اول مقدماتی جام‌جهانی 2006 تا دقیقه 93 مقابل قطر در خطر حذف قرار داشت.» تیم برانکو و جام‌جهانی 2006 در حافظه تاریخی فوتبال ایران، نشانه صعود بی‌دردسر به جام‌جهانی است، اما همین صعود بی‌دردسر، در همین مرحله پیش‌مقدماتی، رنگ و بوی «حماسه» به خود گرفت و تا عزم ملی جزم نشد و طومارهایی که برای اضافه‌شدن خداداد به تیم‌ملی امضاء شد! و سفرهای شخصی دادکان به آلمان و رایزنی با وحید هاشمیان برای آشتی با پیراهن ملی اتفاق نیفتاد! راه صعود به مرحله دوم هموار نشد، که بی‌تردید علتش همین نداشتن «احترام» به اندازه کافی، برای حریفان، سطح مسابقات و مرحله پیش‌مقدماتی نزد مسئولان فدراسیون، کادرفنی تیم‌ملی و به تبع آن بازیکنان ایران بود!

با تساوی بحرین برابر قطر، صعود ایران قطعی و دیدار خانگی چهارشنبه 10 اسفند مقابل قطر، از حالا تشریفاتی شد. تیم‌ملی با کارلوس در راه رسیدن به برزیل 2014، یک مرحله بالا رفت. فرهنگ «حرفه‎یی-ورزشی»، کلاس برخورد با رسانه، سبک دیالوگ‌های ورزشی، کاراکتر و اندازه‌های جایگاه «سرمربی تیم‌ملی ایران» هم، یک مرحله به استانداردهای روز نزدیک‌تر شد. «اینکه بخواهیم به برد شش بر صفر مقابل بحرین یا چهار بر یک مقابل اندونزی فکر کنیم، صحیح نیست، بازی‌های گذشته تمام شد.»، کی‌روش می‌گوید.

{پی‌نوشت} چه خوب، اگر «تلویزیون» ایران هم، احترام به مخاطب را بیاموزد و یک مسابقه «ملی» را، بدون خرید «حق پخش»، از شبکه‌یی عربی روی آنتن سراسری نفرستد. بازی ایران با اندونزی به انضمام صدای گزارشگر عرب، پشت صدای عادل و عکس کوچکی از توپ فوتبال در چمن و آسمان آفتابی، بجای لوگوی شبکه عربی، توهین به شعور مخاطبی بود که «رسانه ملی»‌اش از ثروتمندترین رسانه‌های دنیاست.

روزنامه اعتماد

پنج‌شنبه 26 آبان 90

با کی‌روش برنده‌ایم

2011-11-12T22:24:00.000+01:00

با کی‌روش برنده‌ایم

رامتین جباری

هیچ چیز بد مزه‌تر از باخت به بحرین نمی‌توانست همه شیرینی گل‌های دیدار رفت را تلخ کند، که خوشبختانه این اتفاق نیفتاد. حتی وقتی جواد خیابانی که معمولاً در بازی‌های اینچنینی با امیدهای واهی آزاردهنده است، با چرخشی 180 درجه‌یی، قبل از شروع وقت‌های اضافه، باخت را اعلام کرد، هیچ ایرانی اهل فوتبالی دوست نداشت ماه عسل تیم‌ملی با کی‌روش، پایانش شهر «طلسم شده» منامه باشد. بحرین که از یکی و نصفی فرصت گل، به تک گل خود رسید، آغاز «جنگ اعصاب» قدیمی بود که برای‌مان عذاب‌آور و لج‌درآر بود و این حسِ به «خنث خوردن» در جزیره کوچک بحرین، که بدتر از هر باختی در یک مسابقه فوتبال است!
شکی نیست که تیم‌ملی با کی‌روش هم، روزهای بد خواهد داشت و روزهای خیلی بد! که این قانون فوتبال است؛ شب بازی با بحرین هم، آن تیم‌ملی شب «جشنواره گل» نبودیم، جای خالی «خسرو حیدری» حس شد، حسین ماهینی آنی نبود که فکر می‌کردیم، پولادی برای شرکت در برنامه‌های تهاجمی دودل بود، نکونام انگار هنوز از باخت پر گل اوساسونا به رئال‌مادرید مایوس بود، آندو با مجتبی کمی غریبه شده بود و ذهن غلامرضا رضایی نیمه اول جایی بیرون از زمین بازی جا مانده بود، حتی ایرادهایی به چیدمان و تعویض‌های کی‌روش وارد بود؛ شاید اگر میداودی سهم بیشتری از دقایق بازی داشت، دروازه بحرین قابل دسترس‌تر می‌شد و یکی دو اشتباه دیگر که دست به دست هم داد تا جمعه‌شب، شب «تیم‌ملی ایران» نباشد، اما همین شبِ «بدقلق» آنقدر قدرت نداشت که «تیمِ کی‌روش» را زمین‌گیر کند!

اگر به جای تیم‌ملی، می‌نویسم «تیمِ کی‌روش» به این خاطر است که حافظه تاریخی، از مواقعی اینچنینی -همانطور که گزارشگر همیشه خوشحال! حتی پیش از سوت پایان، رای به «باخت» تیم‌ملی داده بود- گواهی می‌دهد تیم ایران بدون کی‌روش، باید بازنده میدان منامه می‌شد و ساق‌های بازیکنان ایران، مسحور جو ورزشگاه منامه، به خاطره بد دیگری رضایت می‌داد؛ ولی شخصیتی که از تفکر «کارلوس کی‌روش» به تیم‌ملی، در حال القا شدن است و این فرآیندی که هنوز در اولین مراحل اجراست، اجازه تن دادن به باخت بد دیگری را در جزیره کوچک بحرین نداد!

حرف‌آخر؛ اینکه حتی باخت در بدترین شرایط احساسی، نباید ما را از «کی‌روش» دلسرد کند، کارلوس نمونه قابل لمس «رایکوف» پیش از انقلاب است که می‌تواند نسلی طلایی را برای همیشه در تاریخ فوتبال ایران حک کند، بودن او با ما، مثل بردن لاتاری است؛ پس پای حتی اشتباهات «کی‌روش» بایستیم! که با او برنده‌ایم.

روزنامه اعتماد

یک‌شنبه 22 آبان 90

فردا روشن است

2011-11-09T23:44:00.000+01:00

دور آسیا در پنج روز

با کی‌روش فردا روشن است

رامتین جباری

برای بدرقه کی‌روش و تیمش، از آسمان پائیزی تهران برف نوبرانه بارید تا پایتخت با رنگ پیراهن تیم‌ملی «یک‌رنگ» شود. حالا تیم‌ایران با کارلوس، از نزدیکی‌های صفر درجه سانتیگراد تهران به منامه‌یی می‌رود که وب‌سایت‌های هواشناسی دمایش را برای روز بازی تا 26درجه سانتیگراد و آسمانش را آفتابی پیش‌بینی کرده‌اند، پس سفر به کرانه‌های جنوبی «خلیج‌فارس» مطبوع‌تر از همیشه است. بازی با بحرین، تماماً به پای تفکر «کی‌روش» نوشته می‌شود، مردی که در پنجمین ماه کاریش در ایران، بیش از گذشته با جنس حریفان آسیایی آشنا شده و مختصات ذهنی فوتبال را با «ایران» با اندازه‌های دقیق‌تری ترسیم می‌کند. او برای آسمان ابری‌مان، خورشید منامه و باله رامایانا را از جنوب‌شرقی قاره کهن، سوغات می‌آورد.

تنها دلخوشی امروز فوتبال ایران، مهمترین آن هم هست و این فقط! از به ندرت خوش شانسی‌های جمعی ما و بی اغراق به واسطه حضور «کارلوس کی‌روش» است که با وجود نامتناجس بودنش با «فوتبال ایرانی»، تنها دلیل همچنان دل‌بسته ماندن به همین «فوتبال ایرانی» است.

فردا و سه‌شنبه آینده، 20 و 24 آبان، در فاصله پنج روز، تیم‌ملی در دو بازی خارج از خانه، غرب تا جنوب‌شرق آسیا را سفر می‌کند تا پس از مصاف با «بحرین» و «اندونزی»، صعودش از گروه پیش‌مقدماتی E آسیا مسجل شود، که پایان این مرحله، آغاز یک راه دشوار و طولانی است برای کسب سهمیه جام‌جهانی2014 که با کارلو شیرین و دوست‌داشتنی به نظر می‌آید.

x x x

وقتی «علی کریمی» با همه سابقه‌یی که از او داریم می‌گوید: «کی‌روش بخواهد می‌مانم، نخواهد می‌روم.» روشن‌ترین شناسه برای تیمی است که گمشده‌اش را پس از سال‌ها، به مرور پیدا می‌کند و اگر در حال طی کردن پروسه «مربی محور»شدن است، حول محوری «سزاوار» شکل می‌گیرد؛ آنچه که در همه سال‌هایی که رفت، از تیم‌ملی دریغ شد! روزگاری تیم‌ملی نه «بازیکن محور»، که زیر سلطه «سالار»بازیکن‌هایی بود که نتیجه‌اش چند دستگی‌های پیدا و پنهانی شد که به عنوان نمونه همین «علی کریمی» حاضر نمی‌شد کنار بعضی از همبازیانش حتی در فِرست‌کلاس هواپیما بنشیند! زمانی هم که به راه «مربی محوری» رفت، به دام «خرد جمعی» افتاد که با راهبری مهندس مصطفوی، از بین دو گزینه «مجید جلالی» و «قلعه‌نویی»، به جبران معرفت امیر «که در همه سال‌های خانه‎نشینی هفته‌یی یکبار تلفنی با من در تماس بود اما جلالی هیچوقت حالی از من نپرسید» به ژنرالی سپرده‌شد [او مدتی است از احوال دکتر دادکان هم غافل نیست] که در اولین جلسه تمرین تیم‌ملی، برای اعلام علنی محوریت مربی! از بازیکنان ملی می‌خواست پس از یک ضربه سر و چند روپایی، توپ را به پشت، با اندامی حدفاصل کمر و پاها، استپ کنند! و این همه تفسیری بود که از «مربی محوری» می‎شد.

در گام آخر هم «افشین قطبی» به سبب حضور ردپای دلال‌های بین‌المللی! هرگز موفق به همراه کردن همه حس‌عمومی برای تیم‌ملی نشد، هرچند که برای این قواره کوچک نیز بود، و حلقه میانی این دو نفر «علی دایی»، که با همه کاریزمایی که داشت، هنوز هم از کمبود دانش فنی رنج می‌بَرد و با تیم باشگاهی‌اش پایین‌های جدول دست و پا می‌زند، «پتانسیل» بی‌همتایی که برای تیم‌ملی زود خرج شد و هنوز هم اندازه‌های خودش را خوب نمی‌داند!

این پاره‌یی از کمترین دلایلی است که دخیل بستن به اسباب حضور «کی‌روش» را توجیه می کند.

x x x

هفته پیش رو اگرچه برای تیم‌ملی و کادرفنی‌اش، هفته آسانی نیست اما وقوع یک اتفاق حتمی است؛ جو فوتبال‌ملی ما را فراخواهد گرفت و همین که تنه‌مان به تنه تیمی می‌خورد که تفکری حرفه‌یی را بالای سر دارد، برای روح زخم‌خورده این‌روزهای فوتبال ما، مرهمِ خوبی است. تیمی که امروز برای دوست‌داشتنش، بهانه‌هامان دیگر از نوع «مجیدی» یا «کریمی» نیست. تیم‌ملی را دوست داریم چرا که احساس تیمی - «ملی» - را پس از سال‌ها دوباره زنده کرده است.

x x x

آداب فوتبال مثل زندگی «ساده» است، ولی ما عادت داریم و بیشتر اصرار داریم از هر پدیده‌یی، یک مشکل بزرگ، بغرنج و حل‌نشدنی بسازیم، از فوتبال هم.

«کی‌روش» و بازیکنانش که انگار با پیراهن ملی از سیاره دیگری می‌آیند و از شیوه بازی تا کردار و رفتارشان، با بازی‌های باشگاهی متفاوت است، تمرینی است برای «ما» که درک ساده‌تری را از فوتبال تمرین کنیم و رسم «لذت‌بردن» از فوتبال ایرانی را یاد بگیریم.

روزنامه اعتماد

پنج‌شنبه 19 آبان 90

کمی

2011-11-03T13:12:00.001+01:00

روزنامه اعتماد

پنج‌شنبه 12 آبان 90

یادداشت حمیدرضا صدر - 11 آبان 90

چراغ خاموش

2011-11-01T15:24:00.000+01:00

روزنامه اعتماد

سه‌شنبه 10 آبان 90

غسل تعمید

2011-10-30T23:12:00.000+01:00

روزنامه اعتماد

دوشنبه 9 آبان 90

قبیله یک‌نفره

2011-10-27T13:16:00.001+02:00

تکرار کابوس استیل‌آذین برای قبیله یک‌نفره

پروین و جادوگر به‌هم نمی‌آیند

رامتین جباری

حالا تیم چهاردهم لیگ‌آزادگان [قعرنشین‌مطلق گروه‌الف]، بازی با پرسپولیس را در استادیوم آزادی به وقت‌اضافه می‌کشاند تا این مرگ تدریجی «پرسپولیس با استیلی» وارد فاز تازه‌یی شود. هر مساوی یا باخت، شاید قلمرو حکمرانی پروین را بیشتر کند تا روزی که حمید هم از پرسپولیس رانده شود! با این‌حال «پرسپولیس استیلی» برنده نخستین دیدار جام‌حذفی بود، جامی که فتح دوگانه‌اش تنها نقطه مثبت کارنامه «پرسپولیس دایی» است. آیا حمید هم فرصت می‌کند تا راه موفقیت را از جاده میان‌بر «حذفی» طی کند؟ یک اصل در پرسپولیس مسلم است؛ هیچ‌کس -از کاشانی و دایی و باقی! تا پروین و استیلی و دیگران!- جز برای خودش و منافعش «دغدغه»‌یی نداشته، ندارد و هرگز نخواهد داشت.

شبی که اخبارورزشی اسامی هیات‌مدیره را اعلام کرد، با خبر بازگشت پروین، کریمی [که اگر فکرش مشغول شود، از چهره‌اش پیداست] ابروهایش گره خورد. حواشی انبوه این روزهای پرسپولیس، جایی برای نمود بیشتر تبعات این رویارویی دوباره نداشت. شروع ناامیدکننده پرسپولیس، جای متن را با حاشیه عوض کرده بود تا باردیگر روز و شب کریمی میزبان کابوس استیل‌آذین باشد که با اضافه‌شدن پروین، تکمیل شد! برخورد این‌بار کریمی با پروین، در نامناسب‌ترین مقطع ممکن روی داد. زندگی به شدت بحرانی پرسپولیس و کاپیتان که به‌مرور شمایل یک ناجی را میانه میدان طراحی می‌کرد؛ گل می‌زد، دریبل می‌کرد، پاس گل می‌داد و به تنهایی ظرفیت تحمل هواداران را بالا می‌برد ولی با اولین حکم «وزارت ورزش» با اعصابش بازی شد. او که در بازگشت از شالکه با الگوبرداری از «رائول» پرانگیزه‌تر از جوانی‌اش تمرین می‌کرد، حالا ماموریتی که خودش برای نجات پرسپولیس تعریف کرده بود، زیر سایه تقابل دوباره با پروین بی‌اثر شد و در چنین شرایطی با اعصابی ناراحت، بی‌حوصله هم می‌شود تا خیلی زود خبر اختلافش با پروین رسانه‌یی شود و به‌رغم انکار رسمی پروین، استیلی و دیگران، کریمی روی وضعیت «نه تایید، نه تکذیب» بماند! عدم آرامش هشت یعنی ایستادن روی گسل زلزله که تا روز حادثه ویرانگر هشت ریشتری، پنهان است!

×××××

شاهین‌بوشهر با جنجالی‌ترین اسپانسر تاریخ فوتبال ایران، چک مبلغ درشتی را برای پروین فرستاد تا حکم «مشاورفنی» رسمی شود که با گفتن «این بچه [قلعه‌نویی] هفتصدتا می‌گیره، من اینو بگیرم!؟» رقم چک دوبرابر شد. در راستای مشورت‌های فنی، «درخشان» را مشروط! پیشنهاد داد تا با جذب پانصدمیلیونی «مَمَدمون»، او مربی شاهینی‌ها شود! علی‌پروین در آغاز پنجمین دهه حضور حرفه‌یی در فوتبال، باورکرد گِره تازه‌یی با پرسپولیس ندارد و مسیر مشابه‌سازی‌ها، از آذربایجان تا استیل‌آذین هم مقصدش همیشه به ترکستان است. برای همین، فصل‌یازدهم را از بندر استراتژیک بوشهر شروع کرد. پروین که معتقد بود مدیرفنی «کشک» است، حتی اگر هنوز هم به همین باور باشد، این نکته را هم فهمیده که تجارت کشک پرسود است؛ در چارت‌سازمانی فوتبال‌ایران، سرمربی مسئول اول و آخر شکست است چرا که به ظاهر استقلال! دارد و وقتِ بردن، این بوی خوش مشاوره‌های کشکی است که به مشام می‌آید! و ادامه داستان تا آن بخشی از حواشی شاهین که با تحولات اخیر پرسپولیس برخورد می‌کند؛ درخشان با چراغ سبزی که تلویحاً از سوی گروه منتسب به پروین روشن شد، از جنوب ایران به پایتخت برگشت تا شیوه مدیریت راهبردی را از نزدیک رصد کند که در تازه‌ترین گام، پنجعلی را از پرسپولیس دور کرد تا تعداد مخالفان حمید از نوع درخشان یکی کمتر شود!

جنجال‌های علی‌کریمی، خاص، با برند انحصاری و کپی‌رایت «علی‌کریمی» است. باید از جنس او باشی تا وقتی درباره موفقیت‌های دوران بازی دایی می‌گویی «خدا بغلش کرده»، این جمله‌ات برای همیشه در تاریخ روزنامه‌نگاری ورزشی ایران ثبت شود، یا وقتی ساک پزشک تیم‌ملی را در جام‌جهانی2006 شوت می‌کنی، هنوز محبوب بمانی یا چندین و چند جای پای دیگر که هر کدام‌شان فقط از یکی مثل علی‌کریمی، وقتی عصبی شود! برمی‌آید. علی‌کریمی یک «قبیله یک نفره» است، پس آئین مخصوص به خود را دارد. بنابراین برای اینکه با «علی‌کریمی» دچار سوءتفاهم نشوی، اول باید این آداب و شیوه رفتاری را به خوبی بشناسی؛ فوتبالیستی که هرچقدر هم جنجال به پا کند، باز وقتی می‌خواهی لقب «یاغی» را به او بچسبانی، دلت نمی‌آید او را در گروه سایر بازیکنانی جا دهی که «یاغی» نامیده می‌شوند. حتی وقتی دریبل‌های ویرانگرش را در روزهای اوج آمادگی می‌بینی، باز دستت نمی‌رود اسمی یا چیزی، پسوند این اسم و فامیلی کنی که اگرچه از نام‌ها و اسم فامیل‌های رایج ایرانی است، اما این ترکیب «علی» با «‌کریمی» خاص است! آن‌قدر خاص که «علی‌پروین» راه‌های زندگی مسالمت‌آمیز را با او، طی همه این سال‌ها مرور کرده‌است‌؛ برای همین برخورد از نوعِ نزدیک دوباره این هشت دوست‌داشتنی ناآرام اما خاموش با هفت تاریخ پرسپولیس، از همیشه «خاص‌«تر است!

روزنامه اعتماد

پنج‌شنبه 5 آبان 90

یک اتفاق نسبتاً ساده

2011-10-23T11:33:00.001+02:00

روزنامه اعتماد

یک‌شنبه اول آبان 90

چرا دادکان نه؟!

2011-10-20T00:35:00.000+02:00

روزنامه اعتماد

پنج‌شنبه 28 مهر 90

چوب حراج

2011-10-18T22:39:00.000+02:00

بازگشت سلطان به صفر مطلق

چوب حراج چندباره بر اسم پروین

رامتین جباری

هیچ‌کس انتظار نداشت پروین پشت میزکنفرانس بنشیند و با جمله‌های اطو کشیده، با وزیر و وکیل و سردار درباره پرسپولیس بحث و تبادل نظر کند. حکم حضور در هیات‌مدیره در قواره علی پروین نبود و بیشتر ژستی بود برای توجیه حضور دیگر اعضا که جز پنجعلی ربطی به ورزش و فوتبال ندارند؛ این را بهتر از هرکس دیگری، پروین می‌داند و برای همین از روز اول، در تمرین‌های پرسپولیس حاضر شد و گفت: «ما ازون مدیرها نیستیم که کاری به تیم نداشته باشیم. ما خودمون تمرین‌ها رو هستیم.»

پرسپولیس که 4 بر دو به فجرسپاسی در ورزشگاه آزادی باخت، پروین با چشم‌های سرخ و صدایی که می‌لرزید گفت: «خداحافظ فوتبال، فوتبال خداحافظ» و این خداحافظی هرگز اجازه نمود نیافت و او از هر راهی که رفت به فوتبال ختم می‌شد. آذربایجان، سرخ‌پوشان دلوارافزار، قرمزپوشان آریا، استیل‌آذین و یکی دو تیم دیگر، تا بازگشت‌های چندباره به پرسپولیس با عناوین مختلف، همه راه‌های ممکن برای بازگشت به دهه‌ی پرافتخار شصت بود که بن‌بست بود! و حالا باز از نقطه صفری آغاز می‌کند که انتهایش مسدود است!

وقتی اکبرغمخوار همه همیت‌اش را گذاشت تا پروین را از پرسپولیس دور کند یا زمانی که حسن انصاری‌فرد می‌گفت: «او حتی اگر [کنترل ورود و خروج درب باشگاه را داشته] باشد، باز در کار همه دخالت خواهد کرد و تنها راه عدم دخالت پروین، عدم حضور اوست.» و همه روزهای حضور زوبل و اشمیت و فاصله‌های دور و نزدیکش با نیمکت پرسپولیس، هیچ‌کدام خصوصیات ویژه پروین را عوض نکرد.

او چه مدیر راهبری باشد، چه مدیرفنی، چه عضو هیات‌مدیره باشد یا مشاور مدیرعامل، روی نیمکت باشد یا در جایگاه ویژه؛ عاشق تشر زدن به بازیکن‌هاست و عشق ارنج کردن دارد. او نه به حکم‌هایی که می‌گیرد کار دارد، نه به شرح وظایفی که تعریف می‌شود. پروین هنوز هم ترجیح می‌دهد تیم را از تپه‌های داوودیه بالا و پایین ببرد، در ورزشگاه اکباتان تمرین آقا وسط دهد، گوش یکی‌دوتا از گردن کلفت‌های تیم را بپیچاند و برای نتیجه‌گیری به شیوه کلامی منحصر به خودش و برخی از پیروانش مثل قلعه‌نویی، اجداد بعضی را پیش چشم‌هایشان به رژه وادارد و در ادامه یا بازی را ببرد که بگوید: «هر تیمی جلو ما فوتبال بازی کنه می‌بریمش. هرچی به بچه‌ها گفتیم خوب گوش دادن.» و اگر ببازد گوش و روح بازیکن‌ها را تیره و تار کند.

پروین چشم‌اندازی رو به سوی آینده ندارد و این آرزوی محال «پروین» است برای بازگشت پرسپولیس به دو دهه‌ی گذشته! پس از انقلاب که بسیاری از بزرگان تیم هریک به سویی رفتند تا زندگی شخصی خود را سر و سامان دهند، و باشگاهی که مصادره بود و روزهایی که هیچ پدیده‌یی قرار نداشت، فوتبال هم! این کاراکتر ویژه و کاریزمای شخص «پروین» بود که پرسپولیس را در صندوق عقب پیکان و پشت وانت‌بار زنده نگه داشت.

پروین از پرسپولیس جداشدنی نیست. قرمزترین نوستالژی فوتبال ایران با اسم او ثبت شده و رکن انکارناپذیر ادامه حیات این باشگاه پس از سال‌های انقلاب است. امروز اما، پروین چشم تیله‌یی 65 ساله، اگر هنوز گوش به ترانه سال‌های دوری دارد که آوازه‌خوان هوادارش می‌خواند: «پروین پا طلایی، یه عمره که دویده.. پروین راه رو به دشمن، تو هر میدونی بسته.. مردم توی میدان‌ها، میگن با هم یک صدا: پروین پاطلایی، هنوز امید مایی..» باید بداند، دیگر هواداران اولاً یک‌صدا نیستند، دوماً جنس سنگ محک‌شان برای تعیین عیار «پای طلا» با دیروز متفاوت است و در آخر، سال‌هاست که امیدشان به او نیست!

پروین برای تیمی که بدترین روزهای تاریخش را تجربه می‌کند، حرف تازه‌یی هرگز ندارد و با هوادارانی روبرو است که از جنس ماخوذ به حیای دیروز نیستند، هوادارانی که رک‌ند، کار چندانی با حافظه تاریخی ندارند، گاهی عشق را با نان لیدری به آسانی معامله می‌کنند و با یک مساوی یا باخت، نام‌های آلترناتیور را فریاد می‌کشند.

پروین با نسلی از بازیکنان حاضرجواب طرف است که حتی نمی‌شود ابروی بالای چشم‌ها را یادآوری کرد، نسلی که با پنجعلی، درخشان، محمدخانی، مایلی‌کهن، کارگر و عربشاهی فرق دارد و حرمت بزرگ‌تر را به شیوه خودش نگه می‌دارد که حتی با دوره رهبری‌فرد و انصاریان هم متفاوت است!

برای این پرسپولیسی که سوءمدیریت حبیب کاشانی به این روزش انداخت، نام «پروین» راه‌گشا نیست و این چوب حراج چندباره‌یی است که پروین بر نام پروین می‌کوبد.

روزنامه اعتماد

چهارشنبه 27 مهر 90

دو راهی

2011-10-18T16:17:00.000+02:00

دو راهی خروج پیش روی حمید

رامتین جباری

استیلی دو راه پیش رو دارد؛ استعفاء یا انتظار. او می‌تواند منتظر حکم اخراجش باشد یا از همان راهی که حاج‌حبیب کاشانی پیش پایش گذاشت، خودش برود. ورود حمید به پرسپولیس از دروازه رفاقت با حاج‌حبیب، ورژن امروزی و به تکرار گفته شده آن قصه قدیمی است که دوستی برخی از خاله‌ها را در تاریخ ادبیات روایی جاودانه کرد! حیمد تا پیش از نشستن روی نیمکت داغ پرسپولیس، از مربیان نسبتاً نوگرایی به حساب می‌آمد که دغدغه‌اش فوتبال و یادگیری بود؛ هنوز قهرمانی فصل 87-86 کم و بیش به پای او بود، روزهای خوب استیل‌آذین و نمایش دلپذیر شاهین‌بوشهر که همگی نشان از ظهور یک استعداد نو در دایره بسته مربیان ایران داشت.

کاشانی از یک سو و آمادگی «استیلی» برای عبور از راه‌های میان‌بر از سوی دیگر، آینده حرفه‌یی این مربی را به خطر انداخت. حالا احتمال ادامه پرسپولیس با حمید کمتر از همیشه است؛ رویانیان که بواسطه ناآشنایی، با خود قرار داشت تا سه ماه هیچ اظهارنظری درباره فوتبال نداشته باشد، اراده سخت نظامی‌اش در برابر جاذبه رسانه‌های ورزشی به آسانی شکست و با این جمله آغازین که «قراربود مصاحبه نکنم ولی بخاطر شما و مردم گفت‎و گو می‌کنم»! در آخرین حصورش می‌گوید: «به سرمربی‌گری واحد معتقد نیستم. من نظام مربی‌گری را در پرسپولیس راه‌اندازی می‌کنم. خواهید دید!»

جدای اینکه چنین اعتقادی، به هیچ زبانِ فوتبالی قابل ترجمه نیست، نخستین برداشت از این باور، «عدم استقلال» سرمربی است. استیلی حالا نه موفق است، نه اجازه خواهد داشت «مستقل» عمل کند. او بزودی ابرازی برای نشان دادن «اعمال مدیریت» هم خواهد شد تا همه کمبودهای این فصل را با نام حمید تمام کنند. تیمی که تا امروز 60% از امتیازهای ممکن را از دست داده و با 12 امتیاز از ده بازی، در رده دهم جدول متوقف شده و از پرسپولیس آسیب‌پذیرترین پرسپولیس تاریخ را ساخته است. کاشانی از پرسپولیس به شهرت و آشنایی با اهرم‌های پرقدرت فوتبال رسید و با دست‌هایی رفت که پر بود. سردار از کارت سوخت و شرکت مادر تخصصی حمل و نقل ریلی به پرسپولیس آمد و اکنون از جاذبه‌های پرمخاطب فوتبال لذت می‌برد؛ استیلی اما وقتی خواهد رفت یا رفته خواهد شد! که با سنجاق شدن به گروه مربیان ناموفق، دست‌هایش قطعاً خالی است.

روزنامه اعتماد

سه‌شنبه 26 مهر 90

به بهانه‌ی شب منامه

2011-10-11T14:10:00.000+02:00

جنگ اعصاب با یک‌میلیون نخل بی‌خطر

رامتین جباری

پیرمرد آن روزها هم سیگار کم نمی‌کشید، ولی حالا سیگار را با سیگار روشن می‌کند. دست‌های نسبتاً پشت پرده! سرنوشت او را برای وقتی با قلب کویر گره زد که خاطره تلخ یک دهه پیش را مقابل چشمانِ کم سویش، زنده می‌کند. منامه، یک‌شنبه29مهر1380؛ میروسلاو بلاژویچ مردی که می‌خواست با ایران مهمان رسمی کره یا ژاپن، برای جام‌جهانی 2002 باشد، رویای دوران پیری‌اش را، بی‌رحمی فوتبال با طعم کشک بادمجانی معاوضه کرد که در تاریخ ورزش ایران به ثبت رسید و حسرتی که به دل ایرانیانی ماند که هنوز سرخوش حماسه ملبورن بودند و باور نمی‌کردند از راهیابی به جامی بازبمانند که کره‌جنوبی و ژاپن از مسابقات مقدماتی‌اش معاف بودند! و تلخ‌تر لحظه‌یی که بازیکنان بحرینی، با پرچم آل‌سعود به شیوه اعراب رقصیدند! هرچند ماندگاری طعم صعود به جام‌جهانی 2006، رازش در شکست بحرین بود اما دل فوتبال ایران خنک نشد.

«ایران-بحرین» فوتبال نیست، جنگ اعصابی است که در قواره فوتبال جلوه می‌کند. «بحرین»، جزیره یک‌میلیون نخل، با 700کیلومتر مربع مساحت، در دایره واژگان ورزش ایران، نماد تیمی است بیگانه با فلسفه مسابقه، که نمایشی از فوتبال را ارائه می‌دهد که «تمییز» نیست. شب، کویر، سکوت و پُک‌های سنگین به سیگاری که با آتش «ایران-بحرین» می‌سوزد؛ چیرو که در مسیر حضور دوباره‌اش در ایران، ردپای یک «مدیر-دلال» پرونده‌دار هم دیده می‌شود، سختی حفظ جایگاه امروزش در کرمان، کم از لحظه‌های سخت پس از شکست منامه نیست؛ او اما، برای لمس شکست بحرین قلب «بی‌واسطه»‌یی دارد که پرهیجان خواهد تپید. چیرو این حسی را که فوتبال ایران به «بحرین» دارد، به خوبی درک می‌کند و برای کی‌روش بهترین‌ها را آرزو دارد. کارلوس کی‌روش دلیل دلخوش ماندن به «فوتبال ایرانی» خواهد شد اگر تیم‌ملی نه فقط برای 3 امتیاز، که آنها را به رسم «فوتبال» اما با صدای بلند بشکند. فیفا می‌گوید «ایران-بحرین» پرخطر است، «حیدرخان» از کوالالامپور برای نظارت امنیتی به تهران می‌آید!

روزنامه اعتماد

سه‌شنبه 19 مهر 90

گفت‌و گو

2011-10-10T17:02:00.001+02:00

کارلوس کی‌روش
در ارتباط با ورزش ایران چه فکر می‌کند؟

رادیو فرانسه - بخش فارسی

یک‌شنبه 9 اکتبر 2011

17 مهر 1390

نگاه 4

2011-10-07T23:11:00.001+02:00

روزنامه اعتماد

شنبه 16 مهر 90

وضع هشدار

2011-10-05T22:19:00.001+02:00

خطر حذف چهار سهمیه‌ ایران در لیگ قهرمانان آسیا

فوتبال در وضع هشدار

رامتین جباری

کنفدراسیون فوتبال آسیا، هیات‌های مدیره دو باشگاه استقلال و پرسپولیس را قانونی نمی‌داند. آخرین ضرب‌العجل برای همخوان شدن ساختار این دو باشگاه با قوانین AFC، کمتر از ده روز دیگر به پایان می‌رسد و اکنون احتمال حذف این دو تیم از لیگ قهرمانان آسیا، از عواقب جدی آتی است. فیفا و به تبع آن AFC بر غیرسیاسی بودن فوتبال، فدراسیون‌های مستقل، خصوصی‌سازی باشگاه‌ها و عدم دخالت دولت تاکید موکد دارد. ثبت تجاری باشگاه‌ها به عنوان شرکت‌های خصوصی اقتصادی، پروانه‌های حرفه‌یی، تراز مالی، قانون کپی‌رایت، حق پخش تلویزیونی [ایضاً غیرانحصاری بودن حق پخش؛ به این معنی که لیگ ایران در شروع هر فصل برای واگذاری رایت تلویزیونی مخیر تام باشد.] و درنهایت «درآمدزایی» از مقدمات رسیدن به استانداردهای AFC است.

عزیز محمدی، رئیس سازمان لیگ می‌گوید: «اگر وضعیت همین باشد، فصل آینده ایران هیچ سهمیه‌یی در آسیا نخواهد داشت.» در راستای خصوصی‌سازی باشگاه‌های ایران، عنوان روسای مجمع دو باشگاه استقلال و پرسپولیس، به ترتیب به نام وزرای «اقتصاد» و «ورزش» ثبت می‌شود و اعضای موثر هیات‌مدیره از بین چهره‌های سرشناس نظامی، سیاسی و دولتی انتخاب می‌شوند!

ایراد اصلی که این‌بار تبعاتش گریبان فوتبال را به شکل جدی و ملموس‌تری خواهدگرفت، تفاوتی است که در تفسیر «قانون» و «ضمانت اجرای قانون»، داخل و خارج از مرزهای ایران وجود دارد؛ تصمیم‌سازان ورزشی در ایران، به لیگ حرفه‌یی، باشگاه‌های خصوصی و اجرای استانداردهای فیفا، «تظاهر» می‌کنند و با سندسازی و آرایش کاغذها به نحوی که با کتاب قانون AFC همخوانی داشته باشد، به گمان خود مشکل را حل کرده، خطر را از سر می‌گذرانند. مدیریت به شیوه هیاتی، نتیجه‌اش تعیین ضرب‌العجل‌های پی در پی برای فوتبالی است که روزگاری خود را از سطح فوتبال آسیا جداکرده بود، ولی این روزها اعتبار به خطر افتاده‌اش، جایگاه فوتبال ایران را در فیفا، با کشورهای بدون فوتبال در آسیا یکی کرده است.

جای جبران تفاهمات دوجانبه، بین برخی نمایندگان مجلس، چهره‌های دولتی و سیاسی با وزارت‌ ورزش، «فوتبال» نیست؛ از روزی که دولت به علی‌آبادی [رئیس وقت سازمان تربیت‌بدنی] دستور خصوصی‌سازی دو باشگاه استقلال و پرسپولیس را ابلاغ کرد، تا امروز و پس از دو سال و اندی که این دو باشگاه با سرپرست‌های موقت اداره شدند، نه تنها گامی در راه خصوصی‌سازی برداشته نشد که با اعلام اعضای جدید هیات‌مدیره و روسای مجمع، بیش از گذشته سرنوشت استقلال و پرسپولیس را با مصالح سیاسی و منافع دولتی گره زدند و این در حالی است که فلسفه حضور «سرپرست موقت»، برای سیر گذار از «باشگاه‌های دولتی» به «باشگاه‌هایی خصوصی» بود که به روشنی فراموش شد. «امیدوارم با کمک‌های دولت و مجلس، مشکلات باشگاه‌های پرسپولیس و استقلال به زودی مرتفع شود.»؛ این سیاست مدیریت جدید پرسپولیس است که راه‌حل مشکلات را هنوز در دست‌های سیاسیون می‌بیند. جایی که نه مصوبات مجلس، نه اصل44 قانون اساسی و نه ابلاغیه دولت، هیچ‌کدام اجرایی نمی‌شود، قوانین فیفا و AFC نیز قطعاً محلی از اعراب نخواهد داشت و تنها تفاوتش شاید در این است که پیامد چشم‌پوشی بر امور داخلی «محرومیت» نیست، ولی نادیده گرفتن اصول بین‌المللی از تبعات اولیه‌اش، «محرومیت» از حضور در عرصه‌های بین‌المللی است، که البته در ذهن اهالی غیرفوتبالی حاکم بر فوتبال ایران، چندان اهمیتی ندارد.

فوتبال ایران، بی‌تردید برخلاف نقابی که از جنس «ضد اخلاق» و «ضد فرهنگ» بر چهره‌اش زده‌اند، از مظلوم‌ترین پدیده‌های موجود در کشور است که ظرفیت منحصربفردش را برای کسب «شهرت»، «محبوبیت» و «جایگاه اجتماعی»، به ثمن بخس در اختیار کسانی می‌گذارد که کوچکترین قدمی در راه اعتلای آن برنمی‌دارند. فدراسیون فوتبال تا زمانی که از سوی فیفا تعلیق نشد، دارای اساسنامه‌یی منطبق با قواعد روز نشد، امروز هم به واسطه «مدیریت غلط»، تا لیگ ایران از سهمیه‌های آسیایی‌اش محروم نشود، به راه «خصوصی شدن» نخواهد رفت. از اعضای کمیسیون فرهنگی مجلس در این باره می‌گوید: «دلسوزان می‌گویند فوتبال را تعطیل کنید.» فوتبالی که با بستن دریچه‌های ارتباط به روی «مدیریت صحیح»، عملاً تعطیل است! به هر روی «خصوصی‌سازی حقیقی» و التزام عملی به قوانین و استانداردهای بین‌المللی فوتبال جهان، آخرین راه برون‌رفت از «منطقه خطر» است؛ منطقه‌یی که در خطر «سونامی» از جنس محرومیت است.

روزنامه اعتماد

چهارشنبه 13 مهر 90

نگاه 3

2011-10-02T23:59:00.001+02:00

روزنامه اعتماد

دوشنبه 11 مهر 90

نگاه 2

2011-10-01T11:16:00.001+02:00

روزنامه اعتماد

شنبه 9 مهر 90

اختلاس

2011-09-27T13:22:00.000+02:00

حساب‌هایی که یک‌شبه میلیاردری می‌شوند

اختلاس با لباس ورزش

رامتین جباری

«پرونده‌یی در همین رابطه وجود دارد که در وقت مقتضی رسیدگی خواهد شد. اما اینکه این پرونده مربوط به چه کسی است! باید گفت که چون این پرونده در مرحله تحقیقات مقدماتی قرار دارد محرمانه تلقی می شود.» این بخشی از توضیحات سخنگوی قوه قضاییه بود. توضیحاتی که دو سال و چند ماهی پیش درباره پرونده اختلاس میلیاردی در ورزش ارائه شد. اردیبهشت 88، در شرایطی که فضای کشور برای دهمین انتخابات ریاست جمهوری هیجان داشت، خبر از بازداشت یک آقازاده ورزشی که به یکی از دو جناح اصلی سیاسی وابسته بود، بیشتر از اینکه به محتوای پرونده اختلاس ربط داده شود به بازی های سیاسی مربوط شد و در ادامه، در هیجان بیشتر پس از انتخابات گم شد.

دهه اخیر بویژه، سالهای سرمایه گذاری در ورزش بود، وقتی مسوولین بالانشین به کارکرد رنگ مدال پی بردند و دریافتند، یافتن راهی برای رفتن روی سکوی سه‌گانه، تضمینی است برای میز و صندلی! حساب‌های بانکی فدراسیون‌های ورزشی پر پول شد، باشگاه‌های ورزشی سرمایه‌گذار شدند و اسکناس‌های درشت بین سازمان تربیت‌بدنی و متولیان ورزش جابجا شد؛ «در حالی‌كه هنوز ورزش ايران خاطره اختلاس ميلياردی يكی از كاركنان بانوی اداره تربيت بدنی اصفهان را فراموش نكرده، اخبار جديدی از اختلاس‌های مالی گسترده ديگر در دستگاه ورزش اصفهان حكايت می‌كند.» اختلاس میلیاردی، عبارت مشترک همه خبرهای اینچنینی است، با مجرم‌های متفاوت که بی‌صدا، به سبک امروز دست به سرقت‌های بانکی می‌زنند؛ تاریخ این خبر هم برمی‌گردد به سه سال پیش زمانی که «پرونده‌ "د- ف" رييس سابق هيات گلف اصفهان به علت قصور در انجام وظيفه و اختلاس‌های گسترده مالی در اين هيات در دست بررسی بود و قرار بود به محض صدور رای آن را به اطلاع مردم برسانند.» اختلاس در ورزش، برای برخی از مدیران و تصمیم‌سازان ورزشی، از هدف‌های اصلی برای ورود به این حوزه است. «سند سازی» برای ورزش شاید از هر جای دیگری آسان‌تر باشد، وقتی پای قراردادهای آنچنانی با مربیان خارجی، دلالیسم، ترانسفر بازیکن، بازیکن‌های بین‌المللی، سفرهای برون‌مرزی و بسیاری موارد دیگر در میان است و سرکار با دلار است و یورو! «آقای "ح - ج" مسوول قراردادهای اداره كل به علت يك‌سری تخلفات مالی دستگير شده و پرونده‌ وی هم اكنون در دست بررسی است. البته وی با گذاشتن وثيقه آزاد شده اما، به زودی رای صادره اعلام خواهد شد.» رای‌هایی که هنوز هم صادر نشدند و هیچ‌وقت هم قرار نیست صدور چنین آرایی به شیوه‌یی موثر! اعلام شود تا دست‌کم درس بازدارنده‌یی باشد برای دیگرانی که در حال برنامه‌ریزی برای اختلاس تازه‌یی هستند؛ «بعد از اختلاس ميلياردی خانم "ص" كه از سه سال پيش اقدام به جابه‌جايی پول از حساب اداره كل به حساب همسر و پدر و مادرش مبادرت می‌كرد، نماينده‌ رييس سازمان به اصفهان آمد تا وضعيت مالی اداره كل و ديگر هيات‌های ورزشی را بررسی كند كه متاسفانه با اختلاس‌های جديدی روبرو شد.» اختلاس مدیران ورزشی با همکاری اعضای مطمئنی از افراد خانواده، پول‌های بی‌زبانی را به حساب‌های شخصی جابجا می‌کند که از «سرمایه ملی»، قرار بود برای جوانان این مملکت خرج شود تا درنهایت به «افتخارملی» برسد. افتخاری که به راحتی قربانی آبروی کسانی می‌شود که افشای نام‌هایشان هرگز به «مصلحت» نیست. «اين اتفاقات در هر سازمانی ممكن است از سوی چند كارمند رخ بدهد و چند نفری مرتكب خطايی شوند.» وقتی که ورزش «رئیس» داشت و «وزیر» نداشت، محمد علی‌آبادی رئیس وقت سازمان تربیت‌بدنی درباره اختلاس‌های ورزشی می‌گفت: «ما مشكلات مالی در دستگاه ورزش را بررسی و با متخلفان بشدت برخورد خواهيم كرد.» علی‌آبادی روزهایی که مرد اول ورزش ایران بود، ردپاهای بسیاری جاهایی گذاشت که حرفی از ساخت و ساز، تجهیز و سرمایه‌گذاری بود. اعضای درجه یک خانواده علی‌آبادی در سکوت رسانه‌یی به اسم شرکت‌های پیمانکار و غیره نقش موثری در زیرساخت‌های ورزشی ایران در دهه اخیر بازی کردند و شاید تجربه ملموس‌تری از کسانی داشته ‌باشند که از راه ورزش به حساب‌های بانکی میلیاردی رسیدند؛ «قطعاً افراد خاطی را مجازات خواهيم كرد.» علی‌آبادی فرصتی برای مجازات قطعی افراد خاطی پیدا نکرد. دوره سعیدلو هم سیاست «حفظ حریم افراد خاطی» محفوظ بود و هرگز توانی برای اعلام جرم مجرمان مهیا نشد؛ «پرونده اختلاس در اداره كل تربيت‌بدنی تهران توسط مراجع ذی‌صلاح در دست بررسی است، در صورتی كه مشكلی وجود داشت آن را اعلام خواهند كرد. فعلاً نمی‌توان كسی را مجرم دانست.» تا ورزش به «وزارت» رسید؛ «مدیرعامل باشگاه ذوب‌آهن چند روز پس از استعفا، به اتهام تخلفات مالی بازداشت شد». روزنامه کیهان با مختصات مشخصی که در تحلیل هر مساله‌یی دارد، درباره آخرین اختلاس مشهور این روزها، به طنز می‌نویسد: «هیچ فکر کردی که با این 3هزار میلیارد تومان می‌توان از رستوران برج میلاد 30 میلیون بستنی طلایی 400هزار تومانی خرید.» ورزش به عنوان جزئی از یک کل، جدای از اقتصاد، سیاست و فرهنگ این سرزمین نیست، اختلاس هم. بستنی‌های طلایی برج بلند تهران هرگز «حقیقت» قابل خوردنی نشد و شایعه باقی ماند، «اختلاس‌‌های میلیاردی» اما حقیقتی است که «مختلسان» با نام‌های تخلص به آسانی می‌خورند.

روزنامه اعتماد

سه‌شنبه 5 مهر 90

شکست ‌ناپذیر

2011-09-24T23:05:00.001+02:00

وقتی سایه امیر بی‌‌رنگ می‌شود

شکست ‌ناپذیر

رامتین جباری

دستیاری برای «ناصرحجازی» و دو ماه سفر به آلمان برای تماشای تمرینات لورکوزن، چنان اعتماد به نفسی به او داد که می‌گفت: «برمی‌گردم استقلال، فقط هم سرمربی.» استقلال در عمر یک دهه‌یی «لیگ‌برتر» با نام قلعه‌نویی گره خورد؛ «فصل اول» وقتی استقلال با پورحیدری، در آخرین لحظه‌ها جام را با ایستادن روی سکوی دوم تعویض کرد، دستیار سابق حجازی این‌بار در نقش اول، تیم را برای یکی دو بازی مانده در جام‌حذفی جمع و جور کرد؛ ولی زمانی که روی خط برنامه نود می‌گفت: «جام را می‌بریم خانه منصورخان»، تُن صدایش خیلی قوی‌تر از فرکانس صدای یک مربی موقت بود! فتح‌اله‌زاده دستیار «کریستف دام» را به تهران آورد، امیر که نمی‌خواست از استقلال دور شود، دستیاری «رولند کخ» را ظاهراً پذیرفت اما با مونولوگی به یادماندنی، در تاریخ دستیاران فوتبال ثبت شد؛ «تمرین با کخ، ارنج هم با من»! امیر برای «لیگ‌ دوم» پیش از شروع فصل راهش را از کخ جدا کرد، اما تا روزی که فتح‌اله‌زاده با چشمان گریان، کخ را برای بازگشت به آلمان بدرقه می‌کرد، از اخبار استقلال غافل نبود و تلفنی از برخی بازیکنان، احوال تیم را جویا می‌شد. او یک راهکار معروف برای زمانی داشت که دستیار حجازی بود، که برای تهییج بازیکنان نیمکت‌نشین بکار می‌برد؛ «اگر سرمربی بودم، فیکس بودید.» راهکاری که برای شاگردان کخ هم تجربه شد.

سکه شانس
«لیگ سوم» لیگ رسیدن امیر به آرزوهایش بود، استقلال برای مدیریت به دکترقریب رسید که بیشتر اهل عرفان بود. قرار بود تیم به پورحیدری سپرده شود که ناگهان ورق برگرشت تا قریب که با معادلات بی‌جواب غریب بود، حکم را به نام امیر امضاء کند؛ «تیم سیزدهم جدول به من تکلیف شد» یا چیزی شبیه به این، اولین واکنش بود و بعد؛ «برنامه سه ساله دارم.» لیگ‌های «سوم و چهارم» سیاه مشق او شد تا درنهایت، «فصل پنجم» قهرمان شود. «خرد جمعی» امیر را به تیم‌ملی رساند؛ الگوی ذهنی او اما پروینِ سال1990 بود تا توامان همه‌کاره تیم‌ملی و استقلال باشد؛ دستیارش اسماً سرمربی استقلال شد تا با پستی کاملاً من‌درآوردی «رئیس سازمان فوتبال» شود! او که درپی راهی بود تا نامش برای لیگ‌قهرمانان آسیا رد شود؛ آنقدر معطل کرد که AFC عذر استقلال را خواست، فاجعه‌یی که به «بحران فکس» معروف شد. مدیر و هیات‌مدیره قربانی شدند، امیر فقط کمی از تیم دور شد! مرفاوی هنوز درخلوت، وقتی به سه هفته پایانی فصل ششم فکر می‌کند، باور نمی‌کند که چطور جام را به سایپا تعارف زد؛ پیش از حرکت از هتل المپیک به استادیوم، ناگهان در اردو حاضر می‌شود، تیم را برای بازی با سایپا ارنج می‌کند و می‌رود. دایی با سایپا جشن قهرمانی می‌گرفت که صمد گفت: «مجاز نبودم با تیمی که خودشان با فرصت سه ساله قهرمان شدند، همان سال اول قهرمان شوم!» جایگاه امیر نزد هواداران متزلزل شد، آنها با خاطره حذف از آسیا، قهرمان نشدن لیگ را هم از چشم او می‌دیدند و با سوت پایان آخرین بازی مقابل پاس، علیه قلعه‌نویی شعارهای تندی دادند.

کوچه مردها
«لیگ‌هفتم»، بازگشت حجازی به خانه پس از 8 سال بود و هیات مدیره‌یی که همراه نبود! از هفته‌ دوم، امیر جدی‌ترین آلترناتیو برای نیمکتی شد که هواداران مرد شماره یکش را به شدت دوست داشتند. هفته‌های دهم تا دوازدهم زمانی بود که امیر با یکی از اعضای پرنفوذ هیات‌مدیره، شروط را هم نهایی می‌کردند، حمایت هواداران اما مانع شد تا درنهایت «مدیریت بحران» تیم را بسپارد به فیروزکریمی که فرصتی برای دوام نیافت و دست آخر، کسی که با فقط دو بازی رفت و برگشت فینال، جام‌حذفی را بالای سر برد، امیر بود؛ «تیم نهم را قهرمان حذفی کردم.»! استقلال برای «فصل‌هشتم» با امیر بود و در هفته‌یی که همه برای جشن قهرمانی ذوب‌آهن آماده می‌شدند با باخت سنگین این تیم به فولاد، جام را از مشهد، امیر به تهران آورد و با هیجان فریاد می‌زد: «جلالی خیلی مَرده!» و شایعه تلخی که برخی از اهالی بدبین فوتبال، قانون «منع استفاده از دروازه‌بان خارجی» را به «عیسی اندوی» دروازه‌بان سنگالی تیم ذوب‌آهن مربوط می‌دانند! قلعه‌نویی با قهرمانی دوباره لیگ، جایگاه خود را ابدی می‌کرد و هرگز متصور نبود واعظ‌آشتیانی راه استقلال را از او جدا کند؛ تیم برای «فصل‌نهم» باز به مرفاوی رسید، برای هفته‌های «بی‌نتیجه» اما، فکرها سمت امیر پرتاب می‌شد و اینکه هیچ‌کس جز او با قلق‌هایی که می‌داند، از پس «فوتبال ایرانی» برنمی‌آید! ردپای او برای این فصل، تفکری بود که رسیدنِ امیر به استقلال را حتمی می‌دانست، حتی برای وقتی که پرویزمظلومی با گروهی از پیشکسوتان خوشنام استقلال، هدایت تیم را برای «فصل‌دهم» به عهده گرفت.

سلطان قلب‌ها
روزهای نقل و انتقالات فصل‌یازدهم، امیر با دو قهرمانی پیاپی از سپاهان جدا شد. دل فتح‌اله‌زاده با صدای بلند پیش امیر و روی کاغذ، دربند امضای دوساله با مظلومی بود؛ «شاید خودش نخواهد که بماند!» که ماند و با همه فراز و فرودها ساخت، وقتی حاجی مدعی شد؛ «من هم می‌توانم تیم را قهرمان کنم» یا وقتی گفت؛ «امیر بهترین است» و یا زمانی که ضیافت نهار دونفره‌اش را با او «رسانه‌یی» کرد! مظلومی ولی ماند و تا جمعه 18 شهریور90، هنوز استقلال همانند همه سال‌های عمر لیگ‌برتری، زیر سایه «قلعه‌نویی» بود و مهر تاییدی که با باخت به تراکتور، برای پیش داربی، به این باور زده شد. به فاصله هفت روز اما؛ مظلومی یک تنه همه استقلال را از سایه بیرون کشید و با ثبت رکورد تاریخی یکی از فاکتورهای اصلی موفقیت امیر را که نباختن به پرسپولیس بود پشت‌سر گذاشت؛ فاکتوری که خوب یا بد، برای موفقیت در «فوتبال‌فارسی» بس است! امیر با سه برد و پنج مساوی در داربی، حالا یک پرویز را پیش‌ رو دارد که با سه برد پیاپی، «سلطان» داربی‌ است. او یک قهرمانی می‌خواهد که مثل امیر، شاید سه سال منتظرش نماند. اگر به سبک روزنامه‌های ورزشی سنتی، با لقب‌ها بازی کنیم؛ امیر اگر «ژنرال» باشد، حالا برای استقلال، تابع «سلطان پرویز» است که می‌گوید «بعضی از دوستان ما بعد از داربی از ناراحتی نخوابیدند.» استقلال بعد از داربی71، استقلال دیگری است. دهخدا برای «پرویز» می‌نویسد؛ اصل آن «ابهرویز» است؛ لقب خسرو دوم ساسانی، پرویز یعنی شکست‌ ناپذیر. و «پرویزمظلومی» تا امروز یعنی؛ مرد شکست‌ناپذیر داربی.

روزنامه اعتماد

یک‌شنبه 3 مهر 90

رئیس

2011-09-20T23:51:00.000+02:00

علی‌آبادی، کفاشیان، تاج یا سعیدلو

رئیس آینده فدراسیون فوتبال کیست؟

مهدی تاج از اینکه کفاشیان چنین چهره‌یی نزد «افکارعمومی» دارد چندان ناراضی نیست؛ رئیسی که تا دیروز که می‌خندید، و امروز که مدتی است نمی‌خندد، نقش موثری در امور فدراسیون فوتبال ایران ندارد و رشته کار دست دیگرانی است که توسط نایب رئیس شاخص، هدایت و مدیریت می‌شوند.

ساختمانی دو طبقه حوالی خیابان میرداماد جایی بود که قرار شد برای بعد از ساعت 10 شب، جمعی از صاحبان روزنامه‌های ورزشی دور هم جمع شوند. مشکل چاپ و کاغذ و توزیع از مشکلاتی است که هر مدیر روزنامه‌یی را راغب به جمع شدن می‌کند، بخصوص که یکی از اعضای حاضر، مرد اول چاپ و پخش بود، دیگری جدای مدیریت روزنامه شخصی، از مدیران با نفوذ یکی از دو باشگاه سرخابی، و از مجری ورزشی سابق یکی از برنامه‌های زنده تلویزیونی تا نایب رئیس وقت فدراسیون فوتبال، از سرشناسترین حاضران بودند که هریک به نحوی به روزنامه‌یی مربوط می شدند تا حضورشان در این سلسله جلسه‌های «نیمه سری» توجیه باشد. این دومین جلسه مدیران روزنامه، حوالی آن تاریخ بود. جلسه اول به دلیل تشکیل در تحریریه یکی از روزنامه‌ها و بیشتر به دلیل کنجکاوی یکی دو خبرنگاری که بهرحال و در هر ساعتی در تحریریه یک روزنامه حضور دارند، بیشتر به چیزی شبیه به «صله رحم» نزدیک بود تا جلسه‌یی که هدف‌های دیگری را در دستور خود داشت. برای همین جلسه دوم به یک دفتر بازرگانی حوالی خیابان میرداماد منتقل شد! قرار بود که از مشکلات روزنامه‌ها گفته شود که در حد «مقدمه جلسه» گفته شد تا گوش‌ها برای شنیدن «حرف اصلی» تیز شود. از گرانی کاغذ و چاپ تا تبعیض توزیع بین روزنامه‌ها جسته گریخته گفتند و شنیدند، اما راه حل‌های ارائه شده برای رفع مشکل، تلویحاً «مشروط» بود! آقای نایب رئیس که قرار بود در قالب شخصیت حقوقی «مدیریت» روزنامه‌یی که داشت در جلسه حاضر باشد، با همان تیتر «نیابت ریاست»، کارگردانی جلسه را تا انتها به عهده گرفت؛ او از اتحاد گفت و اینکه برای «اتحاد» چه چیزهایی را نباید گفت. جلسه مدیران روزنامه‌های ورزشی، جلسه‌یی بود و یا شد؛ برای تعیین «خط مشی» واحد! مهدی تاج بیشتر از باقی ساکنان ساختمان مشهور خیابان سئول، با جادوی رسانه آشناست. برای همین وقتی علی کفاشیان در مصاحبه‌یی با «اعتماد» حرفایی از جنسی دیگر می‌زند، آقای نایب رئیس عصبانی می‌شود و به هر وسیله مرسوم این‌روزها متوسل می‌شود تا کفاشیان حرف‌هایش را تکذیب کند. او در آخر خودش دست بکار می‌شود، با سرویس ورزشی روزنامه تماس می‌گیرد و می‌گوید: «آقای كفاشیان گفتند این مصاحبه كذب است.»! «علی کفاشیان» ولی حرف‌هایش را تکذیب نمی‌کند، فقط می‌گوید «مصاحبه» نبود، «درد دل» بود؛ و بی‌شک درصد ناخالصی «درددل» از «مصاحبه» خیلی کمتر است! مهدی تاج از فوتبال اصفهان به فدراسیون فوتبال ایران رسید. مدیریت در سایه‌اش، در حالیکه حواسش به رعایت همه مصلحت‌ها است، او را از اعضای ثابت مدیریت ورزشی در ایران کرد. او با هر سیاستی که در ورزش حاکم است، منعطف می‌شود و در شرایطی که عمر متوسط مدیریت در ورزش ایران پایین‌تر از هر استانداردی است، از تصمیم‌سازان با سابقه این فوتبال به شمار می‌رود. از ِالمان‌های اصلی موفقیت تاج برای ثبات، مدیریت فضای رسانه است. انتشار چند ساله یک روزنامه ورزشی که پیش از حضور تاج از روزنامه‌های موثر جهان فوتبال در مرز ایران بود، او را از «نزدیک‌تر» با خبرنگاران ورزشی آشنا کرد! برخوردی از نوع سوم که این‌بار آقای تاج، نه عضوی از فدراسیون، که رئیس یک روزنامه ورزشی بود و حرفش باید خوانده می‌شد. (و نوشته می‌شد که باز خوانده شود.) دغدغه او برای ورود به مطبوعات، هرگز «مطبوعات» نبود، «کنترل» بود و «هدایت»؛ کنترل امواجی که به گمانش اگر مدیریت نشود خرابی به بار می‌آورد و هدایت به راهی که به با شیوه فکری او همخوانی بیشتری داشته باشد؛ بنابراین وقتی رئیس از اختلاف‌نظرهای جدی با نوابش! می‌گوید، او که از بازخورد چنین اخباری آگاه است، اقدام می‌کند. مهدی تاج این روزها روزنامه رسمی ندارد اما هنوز می‌پسندد برای گروهی از خبرنگاران ورزشی نقش رئیس را بازی کند؛ زنگ‌هایی میزند، تماس‌هایی می‌گیرد و در کل جز گروهی است که توافق‌های در سکوت، لابی‌های اثربخش و رسم خط و خطوط را از رازهای موفقیت می‌داند. او ظاهراً به روزهایی تاسی می کند که «صفایی فراهانی» رئیس بود و «محمد دادکان» مرد دوم فدراسیون فوتبال. صفایی که کنار رفت، دادکان ضمیر اول شخص شد. حالا آقای نایب رئیس برای بعد از دی‌ماه 90، خواب «ریاست» می بیند که این عنوان در رزومه «مهدی تاج» به شدت خالی است. اين روزها همه برای رياست لابی می‌كنند، از كفاشيان تا علی‌آبادي و سعيدلو؛ همه می‌خواهند رييس آينده فوتبال باشند اما بسياری بر اين عقيده هستند كه دولت به اين انتخابات بسيار حساس است. می‌خواهند آدم آنها رييس آينده باشد، سال‌های منتهی به انتخابات رياست‌جمهوري بعدي و رازها و شگردهاي انتخاباتي... اين روزها محمد علی‌آبادی به احمدی‌نژاد نزديك‌تر است و علی سعيدلو جايگاه گذشته را ندارد. جنگ قدرت معاونان البته فعلا بازخوردی ندارد. اما حتمی خواهد بود روزی كه يكی از اين دو راه رياست فوتبال را در پيش گيرند.

روزنامه اعتماد

چهارشنبه 30 شهریور 90

دربی 71

2011-09-15T02:29:00.003+02:00

ضربان قلب‌ها را با نبضِ دربی تنظیم‌ کنید

هت‌تریک آبی یا انتقام سرخ

رامتین جباری

قاب دونفره «مارلون‌براندو- آل‌پاچینو» در پدرخوانده، برای تکرار رویای دست‌نیافتنی دوست‌داران فیلم است. هنرمندانه‌ترین سینمای روز هم، هرگز طعم فریمی از سینمای کلاسیک را ندارد که ظرفیت جادادن غول‌های هنرهفتم را در یک سکانس داشت. هیجان حضور ستاره‌هایی که از عکس‌های تمام‌قدشان روی دیوار جدا می‌شوند، جان می‌گیرند و می‌آیند وسط میدان؛ اینجا تقابل «استقلال - پرسپولیس»، روزهایی که ردپایی از ستاره‌های کلاسیکش دارد خواستنی‌تر است. شاید بعد از پانزده مهر1362 و عکس یادگاری کاپیتان«ناصر حجازی» و کاپیتان«علی پروین» با محمد صالحی*، در حالیکه سرگرم مقدمات دربی بیست‌وششم ‌اند، دیگر دوربین هیچ عکاسی، تصویری را به یاد نمی‌آورد که هر دو سوی داور، ابرستاره، کاریزماتیک و بی‌اندازه دوست‌داشتنی باشند؛ حالا تا فردا 25 شهریور 90، بعد از 10205 روز، ‌یک‌باردیگر عکس یادگاری آغاز دربی، به تاریخ مصور می‌پیوندد؛ جایی که «فرهاد مجیدی» و «علی کریمی»، از آخرین نسل ستاره‌های نوستالژیک و محبوبند که به این قواره می‌آیند و هنوز طعم خوبِ خاطره دارند؛ این 7 و 8 دوست‌داشتنی.

خداحافظ رفیق

«استقلال را می‌بریم.» حمید استیلی کری را خیلی زود شروع کرد. چهارهفته کابوسی او در آغاز با فقط دو امتیاز، آنقدر کشنده‌ بود که برای مهارش چاره‌یی جز منحرف کردن افکارعمومی به سمت دربی نداشت، جایی که هواداران پرسپولیس به شدت نگرانش بودند و هفته هفتم را برای این دیدار حیثیتی زود می‌دانستند. برد قاطع نفت‌آبادان و نمایش دلپذیر مقابل ذوب‌آهنِ همیشه مدعی در اصفهان، اعتماد به‌نفس را به پسران سرخ تهران بازگرداند که حالا برای دربی71 لحظه‌شماری می‌کنند. استیلی می‌داند سه امتیاز دیدار با رقیب سنتی، سند ماندگاری‌اش را مهر و امضاء می‌کند و دیگر موج صدای «دایی، دایی»گفتن‌ها قطع می‌شود. این راز جاودانه دربی است؛ یک‌شبه «محبوب‌ترین» شدن و چسبیدن پسوند «خان» به اسم کوچک. استیلی برای «حمیدخان» شدن به این برد نیاز مبرم دارد تا «حمید-وار» از پرسپولیس جدا نشود، به‌ویژه که حاج‌حبیب کاشانی با احساس سایه گروه جدید هیات‌مدیره و «مجید فرخزادی»، بیش از این پای رفاقت‌های قدیمی هزینه نخواهدکرد و شاید روزنامه شخصی‌اش باردیگر با این تیتر روی دکه‌ها برود؛ «آدیوس آمیگو»

پسران آبی

«تیمی که قهرمان می‌شود، چند باخت هم می‌آورد.» فلسفه‌یی که سه امتیاز مصاف حیثیتی با امیر را از پسران آبی شهر تهران گرفت تا کهکشانی‌ها برای «بحران» مستعد شوند؛ این «چند باخت» مکتب فکری مظلومی اگر به تراکتور و پرسپولیس باشد، نه فقط قهرمانی که نیمکت را هم از او می‌گیرد. خوزه‌ مورینیو از قول انیشتن می‌گوید: «تنها نیرویی که از انرژی بخار، الکتریسیته و اتم قدرت بیشتری دارد، اراده است.» خوزه ادامه می‌دهد؛ «آلبرت آدم احمقی نبود، با اراده می‌شود هرکاری کرد.» میل غیر ارادی برای داشتن چند باخت، انگیزه را از چشم‌ها می‌گیرد؛ برای هوادار استقلال قهرمانی با غلبه بر پرسپولیس «قیمت» دارد، نه اینکه به هر قیمتی «قهرمان» شود. مظلومی اگر به برد سوم و هت‌تریک آبی فکر کند، با تغییر مشی اراده، می‌تواند آن‌را برای ثبت نتیجه‌یی تاریخی بکارگیرد و فراموش نکند دو دربی فصل دهم از محکم‌ترین دلیل‌های اعتماد دوباره به «پرویز مظلومی» برای لیگ‌یازدهم بود. او می‌داند چه اعجازی منتظر مرد برنده دربی است! پس «در شرایط عادی برنده‌ باش. در شرایط غیرعادی، قطعاً برنده‌ باش.» مورینیو می‌گوید.

آخرین امید

«استقلال - پرسپولیس»، «سلتیک - رنجرز» نیست که جنگ مذاهب باشد، «رم - لاتزیو» هم نیست که دعوای چپی‌ها با جناح راست باشد، دربی تهران حتی روزهایی که «تاج – پرسپولیس» بود و اسمش دربی نبود؛ متعلق به مردم بود و روح فوتبال، اما ژست‌های‌ روشنفکری هم می‌داند اندازه امتیاز «برنده دربی» همانی است که سال‌ها پیش علی‌پروین گفت: «به همه تیم‌ها ببازید، این بازی را ببرید.» دربی خیلی بیشتر از سه امتیاز می‌ارزد و تنها ضعف برخورنده‌اش آن «سکوهای خالی» است که به اسم مدیریتِ جمعیت، چندسالی است خالی نگه‌می‌دارند و هواداران پرعطشی که به درهای بسته‌یی می‌خورند که پیش از پرشدن ورزشگاه قفل و زنجیرند؛ مرزی که آبی و قرمز بین‌شان می‌کشند، غرور و تعصب است و برای‌شان عکس دونفره «هفت آبی -هشت قرمز» کنار هم خریدنی است. خوش‌بختی یعنی به‌اندازه بزرگ دیدن چیزهای کوچک؛ اگر دربی هنوز ته‌مانده امیدی برای لذت بردن از فوتبال ایرانی است، این امید را از دست ندهید و با لمس ضربان دقایق دربی71، خوش‌وقت باشید که دربی يعنی؛ هيچ‌چيز نهايی نيست حتی زمانی كه نهايی به نظر می‌رسد.

*داور دربی 26، «حمید خوشخوان» بود.

روزنامه اعتماد - ویژه دربی 71

پنج‌شنبه 24 شهریور 90

نگاه

2011-09-10T22:15:00.004+02:00

پروژه ناتمام مهندسی فوتبال

رامتین جباری

تیم‌ملی چه وقتی که به جام‌جهانی رفت و چه با نرفتنش به آینده فوتبال ایران اجحاف کرد. شاید سال 2002، اگر ایران هم راهی به کره یا ژاپن پیدا می‌کرد وضعیت امروز فوتبال متفاوت بود. مهندس‌صفایی فراهانی به بهانه عدم راهیابی به جام‌جهانی2002، دقیقاً روزی کنار گذاشته شد که اشراف کاملی به همه آنچه داشت که مانع حرفه‌یی شدن فوتبال بود. حضور صفایی در فوتبال، به سبک ورود مدیران در ایران، از مسیر اصولی نبود؛ آماده‌سازی برای جام‌جهانی98 همزمان شد با مقدمات روی کارآمدن دولت اصلاحات و وقتی اخبار ساعت‌14 شبکه سراسری از استعفای مصطفوی و انتصاب صفایی گفت، اولین حضور علنی سیاست در فوتبال پس از هیجان سال‌های اول انقلاب بود. حسرت لمس جام‌جهانی، به قلب به مصلحت بیمارشده مصطفوی ماند که بهانه‌یی باشد برای استعفای اجباری، تا فدراسیون سپرده شود به یک مدیر موفق اقتصادی که از مردان سیاست دوره اصلاحات هم شد. تصمیم از بالای غلطی که نمی‌پسندید سرمربی ایران برای اولین جام‌جهانی پس از انقلاب اجنبی باشد، بزرگترین ضربه را در همان ابتدا به کارنامه مردی زد که برای مدیریت در فوتبال ایران سواد داشت. چکیده کارنامه فوتبالی صفایی در جمله‌یی از فردوسی‌پور برای مجله ورلدساکر است؛ «فوتبال ایران را به سمت حرفه‌ای شدن هدایت کرد». او پس از آشنایی با آداب فوتبال، مفسر صحیح اصطلاح «غیرفوتبالی» برای دیگرانی شد که به جلو فرار کردند؛ کسانی که نه تنها از فوتبال نیستند که «مدیریت» هم نمی‌دانند و منافع شخصی‌شان با منافع فوتبال همسو نیست. مهندس روزی که از فوتبال رفت «فوتبالی» بود. با فقط کمی بی‌انصافی می‌توان همه سهم ساختار اصولی فدراسیون دادکان و حضور در جام‌جهانی 2006 را به نام تفکر صفایی نوشت و از آن‌سو با تنها کمی انصاف، شرایط امروز را ثمره تمامیت‌خواهی دادکان و علی‌آبادی دانست که به اعتراف خودشان فقط «جنگ ریاست» بود. امروز تصور چشم‌اندازی که در راه مهندسی فوتبال ایران، برای حرفه‌یی شدن، مدیریت می‌شد شبیه افسانه است. ایران شاید تنها جایی است که «تمهیداتی خاص» اتخاذ می‌شود تا سکوها پر نباشد و به همین تناسب ردپای سیاست «مدیریت معکوس» از فدراسیون صفایی تا امروز قابل لمس است؛ پس وقتی مهندس برای AFC می‌نویسد: «به دلیل حکم پنج سال زندان و بازگشت مجدد به اوین، قادر به ادامه حضور در کنفدراسیون فوتبال آسیا نیست»؛ شاید تعبیری شاعرانه برای سرنوشت نمادین اما محتوم «مدیریت صحیح» در فوتبال ایران باشد.

روزنامه اعتماد

یک‌شنبه 20 شهریور 90

پازل

2011-09-07T22:26:00.005+02:00

چشمکِ تکه‌های‌ پازل در تحولات دو تیم لیگ‌برتری

دستگیری دلالان در مهرماه

رامتین جباری

منبعی موثق در سازمان ليگ خبر جالبی می‌دهد، او با قدرت اين حرف را می‌زند: قرار شده از مهرماه فاز جديد دستگيری روزنامه‌نگاران فاسد و دلالان آغاز شود. او حرف‌هايش را اينگونه ادامه داد: برای هر کدام پرونده خاصی تدارک ديده‌شده و به صورت پکيج مدارک جمع آوری شده‌اند...

بارانی بلند خاکستری، کفش چرمی بی‌صدا و یک ذره‌بین بزرگ روی ردپای مشکوک برای رسیدن به سرنخ کافی بود، شیوه‌یی کلاسیک که برای کلاف‌ پیچ‌درپیچ فوتبال ایران قطعاً جواب‌گو نیست. فصل نقل‌وانتقالات اگر دست روی بازیکنی بگذاری که چرا و چطور این‌ها فقط ستاره‌های این بازارموقت می‌شوند متهمی به بدبینی، از قرارداد بازیکن خارجی بپرسی، سیاه‌نمایی. از برکناری یک‌شبه مربی و حضور ناگهانی سرمربی جدید بخواهی چیزی بدانی، فوتبال‌فهم نیستی و تنها باید سرت را لای یقه بالازده بارانی قایم کنی، پاشنه‌ها را بخوابانی و ذره‌بین‌ را بندازی دور.

وقتی عادل گفت موضوع برنامه «دلالی» است کسی فکر نمی‌کرد داستان، همان شب بغرنج شود. قبل از برنامه خیلی‌ها خبر داشتند که قرار است به پرونده اخاذی در فوتبال پایه بپردازد اما هم از فوتبال پایه گفت، هم پله پله رده‌های سنی را بالا آمد تا به لیگ‌یک، لیگ‌برتر و حتی پیراهن تیم‌ملی رسید؛ «بازیکنی داشتم که تازه عمل کرده بود و شرایط بازی نداشت اما به من اصرار می‌کرد که حتماً چند دقیقه او را به زمین بفرستم. می‌گفت قرار است به تیم‌ملی دعوت شوم و اگر بازی نکنم روزنامه‌ها شلوغ می‌کنند. گفتم از کجا می‌دانی قرار است دعوت شوی؟ گفت دعوت می‌شوم و دعوت هم شد، در تیم‌ملی بازی هم کرد. به من گفت 5/3 میلیون دادم دعوت شدم، 5 میلیون هم دادم که بازی کنم.» مجید جلالی برای عادل افشا می‌کرد که حتی پیراهن تیم‌ملی «بازارسیاه» دارد و کوچه خلوت‌های تاریک فوتبال جایی است که از تبانی تا قهرمانی، از سوت و پرچم تا بازی‌ملی حتی با پای‌لنگ! معامله می‌شود. انزجار از واژه‌واژه چیزی به اسم «فوتبال» می‌جوشید، طوری که مهمانان 90 هر چند دقیقه یک‌بار یادآوری می‌کردند؛ «...البته اکثر اهالی فوتبال پاک هستند و خانواده‌ها نگران حضور فرزندانشان در فوتبال باشند.» اکثریتی که نفوذ‌شان کمتر است! «اردویی با نفت داشتم در ترکیه که چند داور آنجا بودند، به من گفتند بازیکنی را بردار و جایش ما برای‌تان پرچم می‌زنیم.» این‌ها را ابراهیم قاسم‌پور گفت تا بی‌جهت خیال نکنیم، جامعه داوران پاک است، بازیکن‌ها هم از مدیران و مربیان گفتند و عابدینی هم با افشای بازیکن‌هایی که گل به خودی می‌زنند، گارانتی کرد پوشش «شبکه مافیایی فوتبال» از هر اپراتوری سراسری‌تر است. به سبک برنامه‌های افشاگر، که به قول عادل «حرمت‌ افراد خاطی را نگه‌می‌دارد»، اسمی از کسی نمی‌آمد و صداها فیلتر می‌شد تا باور کنیم موج ژورنالیستی تازه‌یی شکل می‌گیرد که نرسیده به ساحل روشنگری فروکشش می‌دهند! در فضایی که رسانه را از بیرون به شکلی هدایت می‌کنند که اگر امروز {به عنوان نمونه} یک‎بار دیگر به مصاحبه «شوک» مایلی‌کهن و افشاگری‌های او بپردازی، از سوی مخاطب‌ دروغین، متهم می‌شوی به استفاده از «سوژه‌های سوخته».
نود ولی یک نجات‌دهنده محض داشت؛ عادل که اعلام کرد پشت خط کیست، با کمی تاخیر روی سایت خبرآنلاین آمد؛ «وقتی فرازکمالوند به خودش شلیک کرد»! کمالوند که با دلیلی محرمانه از طرف سازمان لیگ تلویحاً از لیگ‌برتر کنار گذاشته شد تا تحقیقاً به لیگ‌یک و پاس‌همدان تبعید شده باشد، برخلاف همیشه خیلی آرام، شمرده‌تر و با دادن همه حق به طرف مقابل صحبت می‌کرد: «شما طوری ماجرا را پیش می‌برید که سوء‌برداشت می‌شود.» او اعتراف کرد پاس‌همدان در بستن قراردادها تخلف کرده ولی خواسته‌اش این بود که این‌ با «دلالی»، «سوء‌تفاوهم» نشود! فراز تمام حرف‌های بازیکن شاکی را تایید می‌کرد و همین که «علی قربانی» گفت: «کسی علناً از من پول نخواست» برایش کافی بود، تشکر کرد و رفت. بحث قربانی ولی قراردادهایی بود که ابتدا به صورت قانونی در هیات‌فوتبال ثبت می‌شوند، سپس می‌گویند رقم قرارداد زیاد است و باید کم شود، وگرنه به شما بازی نمی‌رسد! اگر بازیکن زیر بار نرود، قرارداد رسمی به آسانی گم می‌شود. فوتبال گمشده‌های زیادی دارد، پس «پلیس آگاهی» روی خط برنامه نود می‌آید و عادل، که هرگز فکر نمی‌کرد، شبی برای برنامه نود با تلفن یک کاراگاه آگاهی تماس بگیرد!

حالا اگر خبرهای همین لیگ‌یازدهم را یک‌بار دیگر مرور کنیم، تکه‌های درشت پازلی را پیدا می‌کنیم که جای مکث دارد؛ نمونه‌اش دو تیم لیگ‌برتری که پیش از تعطیلات دست‌خوش تغییرات اساسی شدند. شکی نیست که در مسیر تحولات این دو تیم، رد پای دلالان مشهود است، مساله این است که این دلالی از نوع ایجنت‌های رسمی است یا واسطه‌گری مسموم!؟ که پای پلیس آگاهی و اطلاعات نیروی انتظامی را به فوتبال باز می‌کند، جایی که دو مربی برکنار، و یک‌شبه دو سرمربی جدید معرفی و سر تمرین حاضر می‌شوند؛ این یعنی همه مراحل مذاکره و توافق‌های دو جانبه زمانی انجام شد که مربیان قبلی بی‌خبر از همه‌جا، تارهای صوتی‌شان را پاره می‌کردند تا شاید تیم‌شان نبازد که باخت! و سرنخ‌هایی که از هر دو تیم به یک دست بند است. نقطه شروع خوبی است برای آغاز دوباره‌یی که سه سال پیش در شروع متوقف شد و حالا زمزمه‌هایی همراه با اشتیاق بی‌حد اهالی فوتبال برای مبارزه علنی با «مافیای‌سایه» به گوش می‌رسد. همه مواردی که مظنون به نظر می‌آیند، باید از نو بررسی شود. بازیکنان خارجی، مدیر برنامه‌ها و قراردادهایشان قطعه‌های دیگر این پازل‌اند که با کمی هوشمندی به‌سادگی کامل می‌شود؛ بازیکنانی که یا همیشه مصدوم‌اند و یا به نیمکت قفل شده‌اند! مربیان خارجی بی‌رزومه و کم اثر در کادرفنی هم، می‌توانند به سبک رمان‌های آگاتا کریستی برای سین‌جیم انتخاب شوند. آنچه مسلم است هیجان پیرامون این قصه پلیسی باید مدیریت شود. «اراده» مقابله با فوتبال ناپاک کفش‌های آهنی بپا کند و به شیوه فرشته عدالت چشم‌هایش کور باشد، چراکه به نام‌هایی خواهند رسید که...! مسلماً «مافیای‌سایه» این روزها را پیش‌بینی کرده و حالا عواملش آن کاسه‌های داغ‌تر می‌شوند تا هیولای خیالی فضا را ملتهب کرده، باز پای «مصلحت» جلو بیاید و فرمان دهد؛ «کات»

روزنامه اعتماد

پنج‌شنبه 17 شهریور 90